فرهنگ ایران دله

ایران دله فرهنگ ره خیلی وقتا «فرهنگ ایرانی» (farhang-e Irani) نام گنه‌نه؛ یعنی ایران مردمون فرهنگ. هزارون سال مهاجرت، پادشاهی، دین، دادوستد و همسایه مردمون‌یه ارتباط، اونو شکل دکوده. خانواده اجتماعی زندگی‌یه مرکزی بخش هسته. فامیلون معمولاً هم‌دیگه ره پشتیبانی کونه، باهم جشن بگیرنه و مهم شخصی تصمیمون دله شرکت کونه. مهمون‌نوازی خیلی ارزشمنده. مهمون ره چایی، میوه، شیرینی یا غذا پیشکشی کونه و میزبانون اغلب سعی کونه بیشتر از چیزی که مهمون انتظار داره فراهم بکنه. آیینی ادب (Taarof) ایران دله آشنا رسم هسته. آدمون ممکنه اولِ کار پیشنهادی ره رد بکنن، واسه چیزی دادن پافشاری بکنن یا فروتنانه گپ بزنن؛ واسه همینه شنونده گاهی باید تأیید بکنه که منظور واقعاً چیه. پارسی شعر، داستان‌گویی، موسیقی، باغون، قالی، خوشنویسی و معماری مهم فرهنگی شکلون هستن. حافظ، سعدی، فردوسی و مولانا مثل شاعرون‌یه کارون هنوز عادی گپ‌زدن و جشنون دله زنده هسته. غذا فرهنگ منطقه به منطقه فرق کونه، اما معمولاً برنج، نون، سبزی، تره‌بار، ماست، خورشت و مشترک غذا خوردن‌یه ارزش دانه. چایی هرروزه نوشیدنی هسته و دیدار و گپ‌زدن دله زیاد همراه بوبه. ایران فرهنگی‌یه گوناگون سرزمین هسته. پارسی، آذری، کردی، لری، عرب، بلوچ، ترکمن و دیگه جامعه‌ها جداگونه زبون، غذا، موسیقی، لباس و محلی رسم‌ورسوم‌یه نگه دانه. عمومی رفتار ممکنه خصوصی خانوادگی زندگی‌یه نسبت به رسمی‌تر بوبه. سن، جایگاه، جنسیت، مذهبی عمل، شهر یا روستا زندگی و شخصی نگاه، همه می‌تونه آدمون‌یه رفتار ره شکل بده. پس ایران دله فرهنگ یک ثابت و یک‌شکل زندگی‌یه روش نیه. شناخت اونه با دقت نگاه کردن، بااحترام پرسش کردن و فردی فرقون واسه جا گذاشتن شروع بوبه.