اشتغال در ایران

برای اشتغال در ایران اغلب از واژه‌هایی مانند استخدام (estekhdam)، به‌معنای به‌کارگیری یا اشتغال، و قرارداد کار (gharardad-e kar) استفاده می‌شود. ماهیت حقوقی رابطه به چگونگی واقعی سازمان‌دهی کار بستگی دارد، نه فقط به عنوانی که برای آن به کار می‌رود. توافق کاری باید کارگر و کارفرما را مشخص کند. همچنین باید وظایف، محل کار، تاریخ شروع، مدت، ساعات کار، دستمزد، مزایا و شرایط پایان رابطه را توضیح دهد. اشتغال ممکن است نامحدود، مدت‌معین یا مرتبط با انجام کاری مشخص باشد. قرارداد مدت‌معین معمولاً به شکلی متفاوت از رابطه کاری ادامه‌دار پایان می‌یابد؛ بنابراین مدت آن باید روشن و قابل‌فهم باشد. کارگران ممکن است علاوه بر مزد پایه، فوق‌العاده‌ها یا مزایای مرتبط با شغل دریافت کنند. باید کسورات را بررسی کنند و مدرک هر پرداخت را نگه دارند، نه اینکه فقط به توضیحات شفاهی تکیه کنند. اشتغال رسمیِ مشمول معمولاً با ثبت‌نام و پرداخت حق بیمه تأمین اجتماعی همراه است. کارگر باید بررسی کند که سابقه ثبت‌شده اشتغال و پرداخت حق بیمه با کار واقعی مطابقت دارد. مرخصی، زمان استراحت، ایمنی محیط کار و حمایت در برابر رفتار زیان‌بار بخشی از رابطه کاری هستند. نحوه دقیق اجرای این موارد ممکن است با توجه به بخش، شغل و نوع محیط کار متفاوت باشد. پایان اشتغال ممکن است با استعفا، پایان مدت قرارداد، تکمیل یک کار، اخراج، بازنشستگی یا توافق طرفین همراه باشد. اخطار کتبی و تسویه‌حساب نهایی به پیشگیری از اختلاف درباره دستمزد پرداخت‌نشده، حقوق استفاده‌نشده یا اموال بازگردانده‌شده کمک می‌کند. استخدام در بخش عمومی و بعضی مشاغل تحت نظارت ممکن است تابع مراحل جداگانه جذب یا احراز صلاحیت باشد. کارگران خارجی نیز باید پیش از شروع اشتغال، مقررات مهاجرت و مجوز کار را رعایت کنند.