ایرانِ دله خونواده

واژهٔ فارسیِ خونواده (khanevadeh) معنی خانواده دارنه. ایران دله، این معنی اغلب از آدمایی که یک خونه دله زندگی کِنِن فراتر رِنه و خویشاوندانِ گسترده‌تری ره هم شامل کِنّه. پدر و مادر و خویشاوندانِ بزرگ‌تر ممکنه جایگاهِ محترمی داشته بَوِن. نظرِ اونا ممکنه روی درس، کار، ازدواج، خونه، مراقبت از دیگران و تصمیم‌های مهمِ دیگه اثر بذاره، اما هر خونه‌ای فرق دارنه. تماسِ خونوادگی معمولاً با تلفن، پیام، دیدار، غذای مشترک و مهمونی (mehmani)، یعنی دیدار یا گردهماییِ اجتماعی، انجام بَوّه. جشن‌های مذهبی، نوروز (Nowruz)، عروسی، سوگواری و رویدادهای مهمِ دیگه ممکنه خویشاوندان ره دورِ هم جمع کِنّه. خونواده‌ها اغلب کمک‌های عملی ره با هم قسمت کِنِن. این کمک ممکنه نگهداری از بچه‌ها یا سالمندان، همراهی وقتِ بیماری، شریک کردنِ دانش، یا کمک به خویشاوندی که یک مرحلهٔ تازه از زندگی ره شروع کِنّه، بَوّه. آدم‌ها ممکنه بیرون از خونوادهٔ نسبیِ خودشان هم واژه‌های خویشاوندی ره با مهر به کار ببرِن. با این حال، وقتِ حرف زدن از وظیفه، اختیار، ارث یا ازدواج، نسبتِ دقیقِ خونوادگی ممکنه مهم بَوّه. مهمان‌نوازی بخشِ مهمی از خیلی از دیدارهای خونوادگی هسته. ممکنه به مهمان چای، میوه، شیرینی یا غذا تعارف بَوّه؛ تعارف و نپذیرفتنِ مؤدبانه ممکنه شامل تعارف (taarof) بَوّه. نزدیکیِ خونوادگی ممکنه حسِ امنیت و تعلق بده. همین‌طور ممکنه وقتی خویشاوندان انتظار دارن در تصمیم‌های خصوصی دخالت داشته بَوِن یا دیگران با خواسته‌های خونواده موافقت کِنِن، فشار ایجاد کِنّه. یک الگوی واحد برای خونوادهٔ ایرانی وجود ندارنه. زندگیِ شهری و روستایی، زبان، پیشینهٔ قومی، دین، درآمد، تجربهٔ مهاجرت، نسل و ارزش‌های شخصی همگی روی شیوهٔ زندگیِ خونوادگی اثر دارِن.