غذا در ایران

برنج و نان از خوراک‌های اصلی ایران هستند. نان‌های رایج شامل انواع نان تختی می‌شوند که در نانوایی‌های محله پخته می‌شوند؛ برنجی که با دقت پخته شده نیز اغلب در وعده‌های خانوادگی و جشن‌ها سرو می‌شود. چلو برنج سادهٔ پخته‌ای است که اغلب کنار کباب یا خورش سرو می‌شود. پلو به برنجی گفته می‌شود که با موادی مانند سبزی‌های معطر، لوبیا، گوشت، میوه یا سبزیجات مخلوط یا لایه‌لایه پخته می‌شود. خورش به خانواده‌ای از غذاهای آب‌دار و آهسته‌پز گفته می‌شود که با برنج سرو می‌شوند. انواع شناخته‌شدهٔ آن گوشت یا سبزیجات را با سبزی‌های معطر، حبوبات، مغزها یا طعم‌های ترش میوه ترکیب می‌کنند. آش سوپی غلیظ است که ممکن است سبزی‌های معطر، رشته، لوبیا یا رویه‌های لبنی داشته باشد. سوپ‌های ساده، غذاهای لوبیایی، تخم‌مرغ، ماست، پنیر و سبزی‌های تازه نیز بخشی از آشپزی روزمرهٔ خانگی هستند. ته‌دیگ لایهٔ تردی است که در ته قابلمهٔ برنج شکل می‌گیرد. بافت آن ارزشمند است و اغلب آن را به‌عنوان بخشی ویژه از غذا با دیگران تقسیم می‌کنند. چای بخش مهمی از مهمان‌نوازی است و میزبانان ممکن است میوه، مغزها، شیرینی یا یک وعدهٔ کامل نیز تعارف کنند. تعارف گاهی باعث می‌شود مهمان یکی دو بار پیش از پذیرفتن، تعارف را رد کند؛ بااین‌حال، باید ترجیحات و نیازهای غذایی خود را روشن بیان کنید. غذایی که به‌طور عمومی فروخته می‌شود عموماً از قواعد غذایی اسلامی پیروی می‌کند و گوشت خوک و نوشیدنی‌های الکلی در عرضهٔ معمول و شرعاً مجاز غذا جایی ندارند. بااین‌حال، رژیم غذایی افراد و میزان پایبندی مذهبی آن‌ها متفاوت است. آشپزی مناطق مختلف ایران متنوع است و از اقلیم، کشاورزی و جوامع محلی تأثیر می‌گیرد. مناطق شمالی، جنوبی، مرکزی و مرزی از ماهی، سبزی‌های معطر، ادویه‌ها، میوه‌ها، غلات و روش‌های پخت متفاوتی استفاده می‌کنند.