بیمه در ایران

بیمه در برابر دریافت حق‌بیمه یا سهم اجباری، خطرهای مالی مشخصی را به بیمه‌گر منتقل می‌کند. بیمه از بروز آسیب جلوگیری نمی‌کند و هر زیانی را نیز جبران نمی‌کند. ایران ترتیبات بیمه اجتماعی مرتبط با اشتغال، بازنشستگی، ازکارافتادگی و برخی مزایای درمانی یا خانوادگی دارد. سازمان تأمین اجتماعی نهادی مهم برای کارگران مشمول است، درحالی‌که گروه‌های دیگر ممکن است عضو طرح‌های عمومی دیگری باشند. پوشش درمانی می‌تواند شامل طرح پایه عمومی یا مرتبط با اشتغال و بیمه تکمیلی اختیاری باشد. ارزش عملی آن به خدمات تحت پوشش، مراکز مورد تأیید، دوره‌های انتظار، استثناها و سهم هزینه‌ای فرد بیمه‌شده بستگی دارد. بیمه شخص ثالث خودرو یکی از پوشش‌های اجباری اصلی برای استفاده از وسایل نقلیه در ایران است. این بیمه در درجه نخست خسارت‌های مشمولی را پوشش می‌دهد که به دیگران وارد می‌شود، درحالی‌که پوشش جداگانه بدنه خودرو ممکن است از وسیله نقلیه بیمه‌شده در برابر خسارت‌های مشخص حمایت کند. بیمه‌گران خصوصی همچنین بیمه‌هایی برای اموال، آتش‌سوزی، مسئولیت، حوادث، خطرهای مرتبط با زندگی، سفر، بار، مهندسی و نیازهای کسب‌وکار عرضه می‌کنند. بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران که «بیمه مرکزی» (Bimeh Markazi) نیز نامیده می‌شود، بر بخش بیمه نظارت می‌کند. سند بیمه‌نامه، شخص یا مال بیمه‌شده، دوره پوشش، خطرهای تحت پوشش، سقف‌ها، استثناها، حق‌بیمه، وظایف و فرایند مطالبه خسارت را مشخص می‌کند. آگهی یا توضیح شفاهی فروشنده جای متن مکتوب بیمه‌نامه را نمی‌گیرد. هنگام وقوع خسارت، فرد بیمه‌شده باید از افراد در برابر خطر فوری محافظت کند، در صورت امکان ایمن از خسارت بیشتر جلوگیری کند، سازمان‌های مربوط را مطلع سازد، مدارک را حفظ کند و بی‌درنگ با بیمه‌گر تماس بگیرد. اطلاعات نادرست یا ناقص می‌تواند به مطالبه خسارت آسیب بزند. برنامه‌ریزی مفید برای بیمه با شناسایی بزرگ‌ترین زیان‌هایی آغاز می‌شود که خانوار یا کسب‌وکار به‌تنهایی نمی‌تواند به‌آسانی بپردازد. پس از تغییر در کار، خانواده، سلامت، اموال، خودروها یا فعالیت کسب‌وکار باید پوشش را بازبینی کرد.