Լեզուները Իրանում

Պարսկերենը, որը հաճախ անվանում են ֆարսի, Իրանում ազգային վարչարարության, կրթության մեծ մասի և հանրային հաղորդակցության հիմնական լեզուն է։ Պարսկերեն սովորելը հատկապես օգտակար է դպրոցի, աշխատանքի, փաստաթղթերի և առօրյա ինքնուրույնության համար։ Իրանը բազմալեզու երկիր է։ Մեծ ու փոքր համայնքներում խոսում են Ադրբեջանի թյուրքերենով, քրդերենի տարբերակներով, արաբերենով, լուրիով, գիլաքերենով, մազանդարաներենով, բելուջերենով, թուրքմեներենով, հայերենով, ասորերենով և այլ լեզուներով։ Մարդը կարող է տանը մեկ լեզու օգտագործել, դպրոցում կամ աշխատավայրում՝ պարսկերեն, իսկ հարևանների կամ հարազատների հետ՝ մեկ այլ լեզու։ Լեզվական ինքնությունը և լեզուն գործածելու իրական կարողությունը միշտ չէ, որ նույնն են։ Խոսակցական և պաշտոնական գրավոր պարսկերենը տարբերվում են բառապաշարով, արտասանությամբ և նախադասության կառուցվածքով։ Սկսնակներին անհրաժեշտ է առօրյա խոսակցությունը, բայց պաշտոնական հաղորդագրություններ կարդալու համար պետք է նաև ծանոթանալ գրավոր ձևին։ Պարսկերենը գրվում է աջից ձախ՝ արաբական գրի հետ կապված գրով, որտեղ մի քանի տառ հատուկ պարսկերեն են։ Կարճ ձայնավորները հաճախ չեն գրվում, ուստի ընթերցանությունը զարգանում է բառապաշարի և կրկնվող հանդիպումների միջոցով։ Տարածաշրջանային լեզուները կարևոր են ընտանեկան կյանքի, մշակույթի, վստահության և տեղական պատկանելության համար։ Դրանց գրավոր ավանդույթները, ուսումնական նյութերն ու պաշտոնական հաստատություններում գործածությունը տարբեր են։ Օտար լեզուները սովորում են դպրոցներում, համալսարաններում, մասնավոր կենտրոններում, անհատական դասերով, լրատվամիջոցներով և ինքնուրույն։ Անգլերենը ուսման տարածված ընտրություն է, սակայն դասավանդման որակն ու իրական խոսակցության հնարավորությունները տարբեր են։ Լեզու սովորելն առավել արդյունավետ է, երբ ուսումը զուգակցվում է իմաստալից գործածության հետ։ Լսելը, խոսելը, կարդալն ու գրելը պետք է պարապել առանձին, քանի որ մեկ հմտության առաջընթացն ինքնաբերաբար չի նշանակում մյուսների առաջընթաց։