İran'daki Diller

Yaygın olarak Fârsi de denen Farsça; İran'da ulusal yönetimin, eğitimin büyük bölümünün ve kamusal iletişimin önemli kısmının başlıca dilidir. Bu nedenle Farsça öğrenmek okul, iş, belgeler ve günlük bağımsızlık açısından özellikle yararlıdır. İran çok dillidir. Büyük ve küçük topluluklar Azeri Türkçesi, Kürtçe çeşitleri, Arapça, Lurice, Gilaki, Mazenderanca, Beluci, Türkmence, Ermenice, Asurice ve başka dilleri kullanır. Bir kişi evde bir dil, okulda veya işte Farsça, komşularıyla ya da akrabalarıyla ise başka bir dil kullanabilir. Dil kimliği ile kişinin gerçekten konuşabildiği diller her zaman aynı değildir. Konuşma Farsçası ile resmî yazı dili; sözcük dağarcığı, telaffuz ve cümle yapısı bakımından farklıdır. Yeni başlayanların günlük konuşmayı öğrenmesi gerekir; resmî mesajları okuyabilmek ise yazı biçimine aşinalık ister. Farsça, Arap alfabesiyle akraba olan ve sağdan sola yazılan bir alfabe kullanır; bazı harfler yalnızca Farsçaya özgüdür. Kısa ünlüler çoğu zaman yazılmadığından sözcük bilgisi ve tekrarlı okuma, okuma becerisini geliştirir. Bölgesel diller aile yaşamı, kültür, güven ve yerel aidiyet açısından önemlidir. Bu dillerin yazılı gelenekleri, eğitim kaynakları ve resmî kurumlardaki kullanımları farklılık gösterir. Yabancı diller okul, üniversite, özel kurs, öğretmen, medya ve bireysel çalışma yoluyla öğrenilir. İngilizce yaygın bir tercihtir; ancak öğretim kalitesi ve gerçek konuşma fırsatları değişebilir. Dil öğrenimi, çalışma anlamlı kullanımla birleştiğinde en iyi sonucu verir. Dinleme, konuşma, okuma ve yazma ayrı ayrı çalışılmalıdır; çünkü bir becerideki ilerleme diğerlerinde otomatik olarak ilerleme sağlamaz.