Qonaxên jiyanê li Îranê

Qonaxên jiyanê li Îranê hem bi pêşketina kesane hem jî bi têkiliyên malbatê têne fêmkirin. Hilbijartinên kesekî dikarin bandorê li dê û bav, xwişk û bira, dapîr û bapîr û tora firehtir a malbatê bikin. Zayîn bi gelemperî bi seredana malbatê, diyariyan û adetên olî an herêmî tê pîroz kirin. Adetên navkirinê diguherin; dêûbav dikarin navên farisî, îslamî, herêmî an yên malbatê hilbijêrin. Zaroktiyê bi gelemperî li dora malê, dibistanê, lîstinê û têkiliya nêzîk bi xizman re ye. Rêzgirtina dêûbav, mamosteyan û mezinan bi firehî tê teşwîqkirin. Xwendina dibistanê gavên girîng ber bi serxwebûnê nîşan dide. Serkeftina akademîk bi gelemperî girîng tê hesibandin, her çend derfet û armancên ciwanan pir cuda bin. Ciwanî dikare berpirsiyariyên zêdetir û hêviyên bihêztir ên derbarê reftarê bîne. Ciwan nasnameya xwe bi hevalan, perwerde, medyayê, baweriyê, ziman û çanda herêmî re jî ava dikin. Mezinbûna destpêkê gelek caran biryarên li ser xwendina bilind, kar, xizmeta leşkerî ji bo mêrên ku şertan pêk tînin, zewac û xanîkirinê dihewîne. Şêwir an pejirandina malbatê dikare roleke girîng bilîze, lê asta tevlêbûnê diguhere. Ji bo gelek kesan zewac derbasbûneke girîng a civakî ye. Nasîna hev, hevdîtin, xwestina zewacê, peymana zewacê û şahiyên dawetan dikarin adetên malbatê, hêmanên olî û tercîhên kesane bi hev re têkel bikin. Dê û bavan bi gelemperî têkiliyên di nav nifşan de xurtir dikin, ji ber ku dapîr, bapîr û xizmên din dikarin di lênêrînê de alîkar bin. Mezinan jî dibe ku xwe bi berpirsiyariya piştgiriyêdayîna dê û bavên pîr ve girêdayî hîs bikin. Pîrbûn dikare rêz û desthilatdariya malbatê bîne, lê dikare hewcedariyên tenduristî, dahat, xanî an lênêrînê jî bîne. Malbat, torên civakê û xizmetên fermî hemû dikarin beşek ji piştgiriyê bin. Rêyek yekane ya jiyanê ya Îranî tune ye. Hin kesan piştî demeke dirêj zewac dikin an qet nazewicin, tenê dijîn, koç dikin, kar diguherînin an lênêrînê li gorî hêviyên kevneşopî yên cuda rêk dixin.