سنت‌ها در ایران

سنت‌های ایرانی از رسم‌های کهن فصلی، آیین‌های اسلامی، فرهنگ‌های منطقه‌ای و عادت‌های خانوادگی سرچشمه می‌گیرند. معنای آن‌ها اغلب در دور هم جمع شدن، یادآوری، تقسیم غذا و تازه کردن پیوندهاست. نوروز سال نو ایرانی است که در آغاز بهار برگزار می‌شود. خانواده‌ها معمولاً خانه‌هایشان را تمیز می‌کنند، لباس یا هدیه نو تهیه می‌کنند، به دیدار خویشاوندان می‌روند و سفره هفت‌سین را با اقلام نمادین می‌چینند. چهارشنبه‌سوری پیش از نوروز برگزار می‌شود. آتش، روشنایی، سروصدا و گردهمایی نماد پشت سر گذاشتن ضعف و استقبال از نیروی تازه‌اند، هرچند رسم‌ها در مکان‌های مختلف فرق می‌کنند. دوره نوروز شامل دیدار با خویشاوندان سالمند است و با سیزده‌بدر پایان می‌یابد؛ روزی که بسیاری از خانواده‌ها را در فضای باز می‌گذراند. غذا، بازی و پیک‌نیک این مناسبت را به فرصتی برای معاشرت تبدیل می‌کند. شب یلدا طولانی‌ترین شب سال را گرامی می‌دارد. خانواده‌ها ممکن است دور هم بمانند، میوه و آجیل بخورند، شعر بخوانند، قصه بگویند و بازگشت روزهای روشن‌تر را جشن بگیرند. آیین‌های مذهبی از تقویم قمری اسلامی پیروی می‌کنند. وعده‌های غذایی ماه رمضان، جشن‌های عید، زیارت حرم‌ها، سوگواری محرم و توزیع غذای نذری برای بسیاری از خانواده‌ها اهمیت دارند. مراسم عروسی ممکن است شامل خواستگاری یا آشنایی، رسم‌های نامزدی، سفره ازدواج به نام سفره عقد (sofreh-ye aghd)، موسیقی، هدیه و جشن‌های بزرگ خانوادگی باشد. ترتیب دقیق مراسم به خانواده، منطقه، باورها و بودجه بستگی دارد. برای تولد، نام‌گذاری، مهمان‌نوازی، سوگواری و یادبود نیز رسم‌های محلی وجود دارد. غذا و دیدارها اغلب در زمان‌های شاد و دشوار پشتیبانی عملی فراهم می‌کنند. سنت‌های منطقه‌ای شامل پوشش، رقص، موسیقی، غذا، صنایع‌دستی، جشن‌های کشاورزی و روایت‌های شفاهی ویژه هر منطقه‌اند. این رسم‌ها می‌توانند به اندازه جشن‌های سراسری اهمیت داشته باشند. سنت‌ها قواعدی ثابت نیستند. مردم بسته به ارزش‌ها و شرایطشان آن‌ها را ساده‌تر می‌کنند، با هم درمی‌آمیزند، از نو تفسیر می‌کنند یا کنار می‌گذارند.