محیط زیست در عراق

عراق دارای بیابان‌های خشک، دره‌های رودخانه‌ای، کوه‌های شمال، زمین‌های کشاورزی، شهرها و تالاب‌های جنوبی است. این محیط‌ها از طریق آب، باد، حیات وحش، حمل‌ونقل، کشاورزی و فعالیت انسانی به هم پیوند دارند. دجله و فرات برای آب آشامیدنی، آبیاری، صنعت، اکوسیستم‌ها و زندگی روزمره مرکزی هستند. مقدار و کیفیت آب می‌تواند بر اساس مکان و فصل متفاوت باشد، و آلودگی و استفاده ناکارآمد می‌تواند مقدار آب سالم در دسترس را کاهش دهد. تابستان‌های گرم، بارندگی کم، خشکسالی و بادهای شدید شرایط محیط زیستی را شکل می‌دهند. طوفان‌های گردوغبار ویژگی طبیعی منطقه‌اند، اما خاک خشک، کاهش پوشش گیاهی، آسیب به زمین و ساخت‌وساز می‌توانند گردوغبار معلق در هوا را شدیدتر کنند. آلودگی هوا ممکن است از ترافیک، ژنراتورها، صنعت، فعالیت‌های نفت و گاز، سوزاندن پسماند و سوخت‌های خانگی ناشی شود. آثار آن اغلب نزدیک جاده‌های شلوغ، مناطق صنعتی، آتش‌سوزی‌ها و فضاهای با تهویه ضعیف شدیدتر است. مدیریت پسماند معمولاً شامل جمع‌آوری خانگی، خدمات شهری، جمع‌آورندگان خصوصی، محل‌های دفع و بازیابی غیررسمی مواد قابل استفاده است. در جاهایی که جمع‌آوری یا دفع کنترل‌شده ضعیف است، تخلیه پسماند و سوزاندن در فضای باز می‌تواند محله‌ها، خاک، هوا و آبراهه‌ها را آلوده کند. خاک بر اثر فرسایش، شوری، استفاده بیش از حد، آلودگی و از بین رفتن پوشش گیاهی آسیب می‌بیند. در مناطق کشاورزی آبی، زهکشی ضعیف و انباشته شدن نمک می‌تواند بهره‌وری را کاهش دهد و به تخریب زمین کمک کند. تالاب‌های بین‌النهرین، که اغلب با نام تالاب‌های جنوبی بین‌النهرین (Ahwar) شناخته می‌شوند، تالاب‌های مهم جنوب عراق هستند. آن‌ها از حیات وحش، ماهیگیری، دام، نی، معیشت محلی و چشم‌انداز فرهنگی متمایز عرب‌های مرداب پشتیبانی می‌کنند، اما به مقدار کافی و مناسب آب وابسته‌اند. حفاظت از محیط زیست در عراق شامل مقامات ملی و محلی، نهادهای آب و کشاورزی، شهرداری‌ها، کسب‌وکارها، دانشگاه‌ها، گروه‌های اجتماعی و خانوارهاست. پیشرفت عملی به خدمات قابل اعتماد، اجرای مقررات، مشارکت عمومی، استفاده بهتر از منابع و همکاری در سراسر مرزهای اداری و ملی وابسته است.