دوستی در عراق

دوستی در عراق ممکن است در مدرسه، دانشگاه، محل کار، محله، از طریق خویشاوندان یا در فعالیت‌های اجتماعی آغاز شود. تجربه‌های مشترک و تکرارشونده اغلب آشنایی را به اعتماد تبدیل می‌کنند. واژه‌های عربی‌ای مانند صدیق و صاحب می‌توانند به دوست یا همراه اشاره کنند و معنایشان با منطقه و بافت کلام شکل می‌گیرد. زبان کردی و دیگر زبان‌های عراقی نیز واژه‌های روزمره خود را برای دوستی دارند. دوستان نزدیک ممکن است به خانه‌های هم سر بزنند، وعده‌های غذایی را با هم بخورند، خبرهای خوب را جشن بگیرند و هنگام بیماری، سوگ یا دشواری‌های عملی به هم کمک کنند. حمایت می‌تواند عاطفی، اجتماعی یا مادی باشد. وفاداری و رازداری بسیار ارزشمندند. محرمانه نگه‌داشتن حرفی خصوصی و کنار دوست ماندن در دشواری ممکن است از پیام‌های غیررسمی و مکرر اهمیت بیشتری داشته باشد. برخی دوستی‌ها پرابرازند و برخی آرام‌ترند. دوستی‌های هم‌جنس ممکن است در جمع بسیار صمیمی به نظر برسند، بی‌آنکه دلالتی بر رابطه عاشقانه داشته باشند. دوستان گاهی یکدیگر را به خویشاوندان، شغل‌ها، خدمات یا فرصت‌ها معرفی می‌کنند. این معرفی‌ها ارزشمندند، اما نباید هیچ‌یک از دوستان را برای تضمین نتیجه تحت فشار گذاشت. وقتی انتظارها روشن نیست، پول می‌تواند به دوستی آسیب بزند. هدیه، هزینه مشترک و وام را باید آشکارا از هم متمایز کرد، به‌خصوص وقتی مبلغ برای یکی از دو نفر مهم است. در دوستی قوی می‌توان محترمانه پاسخ منفی داد و پس از اشتباه رابطه را ترمیم کرد. کنترل‌گری، تحقیر، تهدید یا نقض مکرر مرزها نشانه وفاداری سالم نیست.