دوستی در عراق

دوستی در عراق ممکن است در مدرسه، دانشگاه، محل کار، محله، از راه خویشاوندان یا در فعالیت‌های اجتماعی آغاز شود. تجربه‌های مشترک و تکرارشونده اغلب آشنایی را به اعتماد تبدیل می‌کنند. واژه‌های عربی مثل صدیق (sadiq) و صاحب (sahib) می‌توانند به دوست یا همراه اشاره کنند و معنایشان با توجه به منطقه و بافت فرق می‌کند. زبان کردی و دیگر زبان‌های رایج در عراق نیز واژه‌های روزمرهٔ خود را برای دوستی دارند. دوستان نزدیک ممکن است به خانهٔ هم سر بزنند، غذا بخورند، خبرهای خوش را جشن بگیرند و هنگام بیماری، سوگ یا گرفتاری‌های عملی کمک کنند. این حمایت می‌تواند عاطفی، اجتماعی یا مادی باشد. وفاداری و رازنگه‌داری بسیار ارزشمند شمرده می‌شوند. محرمانه نگه‌داشتن حرفی خصوصی و کنار دوست ماندن در روزهای دشوار ممکن است از پیام‌های کوتاه و گاه‌به‌گاه اهمیت بیشتری داشته باشد. بعضی دوستی‌ها بسیار پرابرازند و بعضی دیگر آرام‌ترند. دوستی‌های هم‌جنس ممکن است در جمع بسیار صمیمی به نظر برسند، بی‌آنکه معنای عاشقانه داشته باشند. دوستان گاهی یکدیگر را به خویشاوندان، کارها، خدمات یا فرصت‌ها معرفی می‌کنند. این معرفی‌ها ارزشمندند، اما نباید هیچ‌کدام از دو دوست برای تضمین نتیجه تحت فشار قرار گیرد. وقتی انتظارها روشن نباشند، پول می‌تواند به دوستی آسیب بزند. هدیه، هزینهٔ مشترک و وام را باید آشکارا از هم جدا کرد، به‌ویژه وقتی مبلغ برای یکی از دو نفر مهم است. دوستی سالم جا برای مخالفت محترمانه و جبران پس از اشتباه می‌گذارد. کنترل‌گری، تحقیر، تهدید یا زیر پا گذاشتن مکرر مرزها نشانهٔ وفاداری سالم نیست.