E drejta civile në Itali

E drejta civile italiane quhet diritto civile. Kuadri i saj kryesor është Codice civile, i plotësuar nga legjislacioni i posaçëm dhe rregullat e Bashkimit Evropian në fushat përkatëse. Personat juridikë dhe personat fizikë mund të kenë të drejta dhe detyrime. Aftësia juridike, përfaqësimi dhe autoriteti kanë rëndësi kur përfshihet një i mitur, kujdestar, kompani, agjent ose përfaqësues tjetër. Kontratat janë marrëveshje që synojnë të krijojnë pasoja juridike. Pëlqimi i vlefshëm, qëllimi i ligjshëm, forma e kërkuar dhe detyrimet mjaftueshëm të qarta janë çështje bazë për të përcaktuar nëse marrëveshja funksionon siç synohet. Disa marrëveshje mund të bëhen joformalisht, ndërsa transaksionet e rëndësishme kërkojnë formë të shkruar ose formë të posaçme. Transferimi i pronës dhe disa veprime të shoqërive ose familjes mund të kërkojnë notaio. Detyrimet mund të lindin nga kontratat, veprimet e dëmshme, përfitimet e pajustifikuara ose ngjarje të tjera juridike. Një person që nuk përmbush detyrimet mund të përballet me mjete juridike si përmbushja, zgjidhja e kontratës, kthimi i pagesës ose kompensimi, sipas rastit. Përgjegjësia civile për dëmin diskutohet zakonisht si responsabilità civile. Një kërkesë zakonisht kërkon bazë juridike dhe prova që lidhin sjelljen, dëmin dhe personin përgjegjës. E drejta e pronësisë dallon pronësinë nga posedimi dhe rregullon përdorimin, kalimin dhe mbrojtjen e pasurisë. Toka dhe ndërtesat kanë regjistra formalë dhe duhen kontrolluar me kujdes para çdo transaksioni. E drejta familjare mbulon marrëdhënie si martesa, ndarja, prindëria, detyrimi për mbajtje dhe mbrojtja e fëmijëve. Vendimet për fëmijët përqendrohen fort te mirëqenia e tyre dhe kërkojnë kujdes të veçantë. E drejta e trashëgimisë quhet diritto delle successioni. Një trashëgimi mund të përfshijë testament, trashëgimtarë ligjorë, të drejta të mbrojtura familjare, pasuri dhe borxhe, prandaj pranimi i trashëgimisë mund të ketë pasoja të rëndësishme. Mosmarrëveshjet civile shpesh kalojnë nga kërkesa me shkrim te negocimi, ndërmjetësimi kur është i përshtatshëm dhe procesi gjyqësor nëse nuk arrihet zgjidhje. Kërkuesi duhet të përcaktojë zgjidhjen e kërkuar dhe ta mbështesë me prova të pranueshme.