Сям’я ў Літве

Літоўскае слова «сям’я» — šeima. Яно можа азначаць бацькоў і дзяцей, якія жывуць разам, але яго таксама могуць ужываць шырэй — для блізкіх сваякоў і партнёраў, звязаных трывалымі адносінамі. Сваякі па-літоўску — giminės. Бабулі і дзядуляў, дарослых братоў і сясцёр, цётак, дзядзькоў і стрыечных братоў і сясцёр могуць лічыць важнымі, нават калі яны жывуць асобна або ў іншых краінах. Адзінай мадэлі літоўскай сям’і няма. Людзі могуць жыць адны, парай, з дзецьмі, у змешанай сям’і, са сваякамі або ў сям’і з адным з бацькоў. Сямейнае жыццё часта спалучае павагу да прыватнасці і ўзаемную адказнасць. Сваякі могуць даглядаць дзяцей або старэйшых людзей, дапамагаць з рамонтам, дзяліцца ежай ці падтрымліваць чалавека падчас хваробы і беспрацоўя. Рэгулярныя кантакты могуць адбывацца падчас візітаў, тэлефонных размоў, перапіскі і сумесных трапез. Каляды, Вялікдзень, дні нараджэння, вяселлі, пахаванні і наведванні могілак могуць збіраць разам шырэйшае кола сям’і. Павага да старэйшых сваякоў можа быць важнай, але маладыя дарослыя звычайна разлічваюць самастойна прымаць рашэнні. Рознагалоссі наконт партнёраў, працы, грошай, выхавання дзяцей, рэлігіі або месца жыхарства могуць патрабаваць спакойна акрэсленых межаў. У многіх літоўцаў ёсць сваякі, якія жывуць за мяжой з прычыны міграцыі. Таму сямейныя сувязі могуць падтрымлівацца праз паездкі, відэазванкі, пасылкі, грашовыя пераводы і планы, якія ўзгадняюць у некалькіх краінах. Сям’я можа даваць пачуццё прыналежнасці, клопат, супольную памяць і практычную падтрымку. Яна таксама можа быць крыніцай ціску, канфліктаў, несправядлівага размеркавання абавязкаў па доглядзе або непажаданага ўмяшання. Таму блізкасць не павінна пазбаўляць нікога права на бяспеку і самастойны выбар.