Rodzina na Litwie

Litewskie słowo oznaczające rodzinę to šeima. Może odnosić się do rodziców i dzieci mieszkających razem, ale bywa też używane szerzej, w odniesieniu do bliskich krewnych i osób pozostających w stałym związku. Krewnych określa się słowem giminės. Dziadkowie, dorosłe rodzeństwo, ciotki, wujkowie i kuzyni mogą pozostać ważni, nawet jeśli mieszkają osobno albo w innych krajach. Nie ma jednego modelu rodziny na Litwie. Ludzie mogą mieszkać samotnie, jako para, z dziećmi, w rodzinie patchworkowej, z krewnymi lub w gospodarstwie domowym samotnego rodzica. Życie rodzinne często łączy potrzebę prywatności ze wzajemną odpowiedzialnością. Krewni mogą opiekować się dziećmi lub osobami starszymi, pomagać przy naprawach, dzielić się jedzeniem albo wspierać kogoś w czasie choroby i bezrobocia. Regularny kontakt może odbywać się podczas odwiedzin, przez rozmowy telefoniczne i wiadomości oraz przy wspólnych posiłkach. Boże Narodzenie, Wielkanoc, urodziny, wesela, pogrzeby i wizyty na cmentarzu mogą gromadzić dalszą rodzinę. Szacunek dla starszych krewnych może być ważny, ale młodzi dorośli często oczekują, że będą sami podejmować decyzje. Różnice zdań dotyczące partnerów, pracy, pieniędzy, wychowania dzieci, religii czy miejsca zamieszkania mogą wymagać spokojnego stawiania granic. Wielu Litwinów ma krewnych mieszkających za granicą z powodu migracji. Więzi rodzinne mogą więc obejmować podróże, rozmowy wideo, paczki, przekazy pieniężne i plany obejmujące kilka krajów. Rodzina może dawać poczucie przynależności, opiekę, wspólną pamięć i praktyczne wsparcie. Może też wiązać się z presją, konfliktami, nierównym podziałem obowiązków opiekuńczych lub niechcianą ingerencją. Bliskość nie powinna odbierać nikomu prawa do bezpieczeństwa i samodzielnego wyboru.