Працоўнае права ў Літве

Літоўскае працоўнае права рэгулюе працу ў межах працоўных адносін. Яго асноўная прававая база — Працоўны кодэкс (Darbo kodeksas) і звязаныя з ім правілы аховы працы, сацыяльнага страхавання і роўнага стаўлення. У працоўным дагаворы пазначаюцца работнік, наймальнік, праца, месца працы, аплата і іншыя істотныя ўмовы. Дагавор павінен адлюстроўваць рэальныя адносіны: чалавек, які працуе пад кіраўніцтвам іншага боку, можа быць работнікам, нават калі дамоўленасць называецца інакш. Работнікі могуць працаваць паводле бестэрміновых, тэрміновых, няпоўных ці іншых прызнаных формаў занятасці. Правільная форма залежыць ад таго, ці з'яўляецца патрэба пастаяннай або часовай і як арганізавана праца. Правілы працоўнага часу абараняюць адпачынак і здароўе. Наймальнікі павінны ўлічваць працоўныя гадзіны, выконваць нормы часу адпачынку і афармляць звышурочную, начную працу і працу ў дні адпачынку згодна з адпаведнымі прававымі гарантыямі. Работнікі маюць права на ўзгодненую аплату і прадугледжаныя законам гарантыі адносна водпуску і бяспекі на працоўным месцы. Наймальнікі таксама павінны не дапускаць незаконнай дыскрымінацыі, пераследу і няроўнага стаўлення пры найме, падчас працы і звальнення. Працоўныя адносіны могуць скончыцца паводле пагаднення бакоў, заявы работніка, звальнення, заканчэння тэрміну дагавора або з іншай законнай прычыны. Важныя падстава, працэдура, тэрмін папярэджання і канчатковыя выплаты, таму абодвум бакам варта захоўваць дакументы аб спыненні працоўных адносін. Працоўныя спрэчкі часта пачынаюцца з унутранага абмеркавання або пісьмовага звароту. Калі гэта не вырашае праблему, спецыялізаваны орган па працоўных спрэчках можа разглядаць многія індывідуальныя спрэчкі да суда або замест яго — у залежнасці ад прадмета справы. Працоўнае права ўстанаўлівае мінімальныя гарантыі, якія дагавор, як правіла, не можа скасаваць. Калектыўныя пагадненні, правілы працоўнага месца і індывідуальныя дагаворы могуць дадаваць карысныя ўмовы, але павінны адпавядаць абавязковай прававой базе.