Przyroda na Litwie

Litwa ma w większości nizinny, łagodnie pofałdowany krajobraz. Lasy, pola, jeziora, rzeki, torfowiska i wybrzeże Bałtyku tworzą główne środowiska przyrodnicze kraju. Lasy są jedną z cech charakterystycznych kraju. Sosny, świerki, brzozy, olchy i dęby zapewniają siedliska zwierzętom, grzybom, jagodom i wielu mniejszym roślinom. Na Litwie znajduje się wiele jezior i rzek. Są one ważne dla ryb, ptaków, mokradeł, systemów zaopatrzenia w wodę pitną, rekreacji i lokalnych tradycji, takich jak pływanie, żeglowanie i wędkarstwo. Wybrzeże Bałtyku obejmuje piaszczyste plaże, wydmy, zalewy i nadmorskie lasy. Mierzeja Kurońska, po litewsku Kuršių nerija, jest szczególnie wrażliwa, ponieważ wiatr, woda, rośliny i ludzie nieustannie kształtują jej wydmy. Mokradła i torfowiska magazynują wodę i węgiel, a zarazem stanowią wyjątkowe siedliska. Mogą wyglądać na puste, ale często występują tam rzadkie rośliny oraz ptaki gniazdujące lub migrujące. Obszary chronione obejmują parki narodowe, parki regionalne, rezerwaty przyrody i inne tereny ochronne. Ich litewskie nazwy to nacionalinis parkas, regioninis parkas i gamtinis rezervatas; zasady dostępu do każdego typu mogą być inne. Przyroda nie jest oddzielona od ludzi. Leśnictwo, rolnictwo, rybołówstwo, turystyka, drogi i budownictwo wpływają na siedliska, dlatego decyzje środowiskowe często polegają na wyważeniu użytkowania terenu i długoterminowej ochrony. Do częstych zagrożeń należą śmieci, płoszenie dzikich zwierząt, niszczenie wydm, zanieczyszczenie wody, gatunki inwazyjne i fragmentacja siedlisk. Odwiedzający mogą ograniczyć szkody, trzymając się oznakowanych tras, kontrolując zwierzęta domowe, unikając ognisk poza dozwolonymi miejscami i zabierając ze sobą odpady. Przyroda Litwy zapewnia czyste powietrze, miejsca wypoczynku, lokalną żywność, turystykę, edukację i ochronę przed upałem lub powodzią. Korzyści te są największe, gdy siedliska pozostają połączone, a zasoby naturalne są wykorzystywane rozważnie.