Рэлігія ў Літве

Рымскі каталіцызм — найбуйнейшая гістарычная рэлігійная традыцыя Літвы. Каталіцкія касцёлы, прыдарожныя крыжы, пілігрымкі, дні святых і сямейныя абрады пакінулі глыбокі след у культурным ландшафце. Рэлігійная самаідэнтыфікацыя і рэгулярнае практыкаванне веры — не адно і тое ж. Чалавек можа адносіць сябе да рэлігійнай традыцыі з сямейных або культурных прычын, але рэдка наведваць набажэнствы, а іншы можа будаваць штодзённае жыццё з улікам веры. Да іншых хрысціянскіх супольнасцей належаць праваслаўныя, стараверы, пратэстанты і прадстаўнікі меншых цэркваў. Іх гісторыя адлюстроўвае памежнае становішча Літвы, жыццё гарадоў і этнічных супольнасцей, міграцыю і сувязі з суседнімі рэгіёнамі. Яўрэйскія супольнасці калісьці былі важнай часткай жыцця Вільнюса і многіх літоўскіх гарадоў. Халакост знішчыў большую частку гэтага свету, аднак яўрэйскія набажэнствы, навучанне, праца са спадчынай і ўшанаванне памяці працягваюцца. У Літве таксама жывуць даўнія супольнасці караімаў і татар-сунітаў. Іх няшмат, але яны з’яўляюцца важнай часткай гістарычнай рэлігійнай разнастайнасці краіны. Традыцыйныя балцкія вераванні і сімвалы некаторыя людзі вывучаюць, захоўваюць у памяці або адраджаюць. Сучасную практыку балцкай веры не трэба аўтаматычна лічыць нязменным працягам кожнага старажытнага звычаю. Свабода веравызнання дазваляе людзям верыць, вызнаваць сваю рэлігію, мяняць перакананні або не мець рэлігіі. У дзяржаўных установах і на працоўных месцах сустракаюцца людзі з рознымі поглядамі, таму важныя паважлівае стаўленне і ясныя зносіны. Рэлігійныя будынкі могуць быць як дзейнымі месцамі набажэнства, так і гістарычнымі аб’ектамі. Наведвальнікам трэба адрозніваць турызм ад цырымоній і выконваць мясцовыя правілы адносна адзення, перамяшчэння, фатаграфавання і цішыні.