Традыцыі Літвы

Літоўскія традыцыі часта прытрымліваюцца сельскагаспадарчага календара і хрысціянскага года. У розных звычаях рэгулярна паўтараюцца змена пораў года, сямейныя сустрэчы, ежа, агонь, зеляніна, песні і памяць. Kūčios — сямейная вячэра напярэдадні Калядаў і адна з самых вядомых традыцый. У многіх дамах падаюць посныя стравы, успамінаюць адсутных сваякоў, абменьваюцца пажаданнямі або захоўваюць звычаі, перанятыя ад старэйшых пакаленняў. Užgavėnės — шумнае свята перад Вялікім постам, звязанае з маскамі, касцюмамі, блінамі, гукамі і праводзінамі зімы. Публічныя святкаванні могуць спалучаць старадаўнія вясковыя звычаі з сучаснымі відовішчамі і сямейнымі забавамі. Joninės, таксама вядомае як Rasos, — святкаванне сярэдзіны лета каля самай кароткай ночы ў годзе. Могуць паліць вогнішчы, плесці вянкі, спяваць, выкарыстоўваць ваду і расліны і не спаць да раніцы, хоць практыкі значна адрозніваюцца. Vėlinės — час наведваць могілкі і ўспамінаць памерлых. Могілкі, запаленыя свечкамі, ствараюць моцную агульную прастору сямейнай памяці і ціхай пашаны. Песні і танцы — важныя культурныя формы. Народныя песні называюцца dainos, а супольны спеў можа звязваць мясцовую ідэнтычнасць, сямейныя ўспаміны, публічныя фестывалі і нацыянальную гісторыю. Да традыцыйных страў належаць хлеб, стравы з бульбы, супы, малочныя прадукты, грыбы, ягады і святочная выпечка, але адзінага меню для ўсіх рэгіёнаў і сем'яў няма. Харчовыя звычаі змяняюцца ў залежнасці ад пары года, рэлігіі, здароўя і сямейных пераваг. Традыцыі жывуць, бо людзі іх адаптуюць. Школа, гарадскі фестываль, рэлігійная супольнасць, вёска і асобная сям'я могуць па-рознаму прадстаўляць адзін і той жа звычай, і ніводная версія не абавязкова з'яўляецца адзінай сапраўднай.