การฝึกงานแบบเรียนควบคู่ทำงานในมาเลเซีย

ในมาเลเซียไม่มีเส้นทางฝึกงานแบบเดียวที่ครอบคลุมทุกอาชีพ โดยหลักแล้วจัดผ่าน TVET ซึ่งเตรียมผู้เรียนให้ทำงานด้านเทคนิคและงานปฏิบัติ เช่น วิศวกรรม การก่อสร้าง การบริการ การซ่อมบำรุงยานพาหนะ เทคโนโลยีสารสนเทศ และการปฏิบัติงานทางธุรกิจ คำท้องถิ่นที่ใช้กันทั่วไปคือ latihan kemahiran หมายถึงการฝึกทักษะ อีกรูปแบบสำคัญคือ Sistem Latihan Dual Nasional หรือ SLDN ซึ่งแบ่งการเรียนรู้ระหว่างสถานที่ทำงานกับศูนย์ฝึกอบรม ผู้เรียนพัฒนาทักษะงานในสภาพแวดล้อมการทำงานจริง และเรียนความรู้สนับสนุนในห้องเรียนหรือโรงฝึกงาน Jabatan Pembangunan Kemahiran หรือ JPK เกี่ยวข้องกับระบบรับรองทักษะแห่งชาติ ผู้เรียนอาจมุ่งสู่ Sijil Kemahiran Malaysia หรือ SKM ในระดับที่เหมาะสม ใบรับรองนี้อิงจากทักษะอาชีพที่แสดงให้เห็น ไม่ได้อิงเฉพาะการสอบข้อเขียน เส้นทางทั่วไปเริ่มจากเลือกอาชีพ ตรวจสอบคุณสมบัติการเข้าเรียน และเข้าร่วมหลักสูตรที่ได้รับการรับรอง จากนั้นผู้เรียนเข้าร่วมภาคปฏิบัติ ปฏิบัติตามคำแนะนำในที่ทำงาน บันทึกความก้าวหน้า และเข้ารับการประเมิน บางหลักสูตรเน้นการเรียนในสถาบันเป็นหลัก ส่วนหลักสูตรแบบทวิภาคีให้เรียนรู้กับนายจ้างมากกว่า ผู้ฝึกงานมักเรียนรู้ผ่านการสาธิต การฝึกปฏิบัติภายใต้การดูแล งานที่ได้รับมอบหมาย การฝึกความปลอดภัย และคำแนะนำ หลักสูตรที่ดีควรอธิบายว่าใครดูแลผู้เรียน ประเมินทักษะอย่างไร และจะได้รับใบรับรองหรือก้าวต่อไปแบบใดเมื่อเรียนจบ ประโยชน์หลักคือได้สัมผัสงานจริงตั้งแต่เนิ่น ๆ ผู้เรียนสามารถสร้างความมั่นใจ นิสัยการทำงานที่เป็นประโยชน์ และแฟ้มผลงานระหว่างค้นหาว่าอาชีพนั้นเหมาะกับตนหรือไม่ นายจ้างยังได้ช่องทางพัฒนาลูกจ้างให้เข้าใจเครื่องมือ กระบวนการ และหน้าที่ด้านความปลอดภัย ข้อจำกัดก็สำคัญเช่นกัน คุณภาพการฝึกอบรมอาจแตกต่างกัน และการฝึกงานบางแห่งอาจให้ประสบการณ์แคบ หากสถานที่ทำงานมอบหมายเพียงงานง่าย ๆ การฝึกภาคปฏิบัติไม่ได้ทำให้หมดความจำเป็นในการอ่าน คณิตศาสตร์ การสื่อสาร ทักษะดิจิทัล และการเรียนรู้ตลอดชีวิต หลังได้รับคุณวุฒิด้านทักษะ บุคคลอาจเข้าสู่การจ้างงาน เรียนต่อในระดับทักษะที่สูงขึ้น เข้าสู่เส้นทางอนุปริญญา หรือเชี่ยวชาญผ่านการฝึกอบรมเพิ่มเติม การยอมรับจากนายจ้างและคุณภาพของการประเมินจริงต่างมีความสำคัญเมื่อเปรียบเทียบหลักสูตร