ประเพณีในเมียนมา

มรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ (ICH) หมายถึงแนวปฏิบัติ ความรู้ ทักษะ และการแสดงออกที่ชุมชนถ่ายทอดและปรับเปลี่ยนตามกาลเวลา ในเมียนมา ประเพณีเหล่านี้สืบทอดผ่านครอบครัว วัด สมาคมหมู่บ้านและกลุ่มชาติพันธุ์ คณะกรรมการจัดเทศกาล ผู้สูงอายุ การฝึกงาน โรงเรียน สื่อ และการเข้าร่วมพิธีสาธารณะ ปฏิทินประจำปีมีเทศกาลที่ผู้คนร่วมฉลองอย่างแพร่หลายหลายงาน Thingyan หรือปีใหม่ตามประเพณีเมียนมา มักจัดเป็นเวลาห้าวันในช่วงกลางเดือนเมษายน คณะกรรมการที่ปรึกษาปฏิทินเมียนมากำหนดวัน การสาดน้ำ การสรงน้ำพระพุทธรูป การแสดงความเคารพต่อผู้สูงอายุ การบริจาค การทำสมาธิ การพบปะครอบครัว เพลงและการเต้นรำของชุมชนเป็นส่วนหนึ่งของการเฉลิมฉลอง Thingyan เป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ทั่วประเทศและได้รับการขึ้นบัญชีในบัญชีตัวแทนของ UNESCO ในปี 2024 Thadingyut จัดสามวันในเดือนตุลาคม โดยทั่วไปมีการประดับไฟและเทียน การไปเจดีย์ และการแสดง Zat Pwe Tazaungdaing ตรงกับวันเพ็ญเดือน Tazaungmon โดยปกติในเดือนพฤศจิกายน มีกิจกรรมประดับไฟ บริจาค และการแข่งขันทอจีวร Matho Thingan เมืองตองยีในรัฐฉานเป็นที่รู้จักจากเทศกาลบอลลูนลมร้อนสามวัน Waso ซึ่งมักตรงกับเดือนกรกฎาคม เป็นวันเพ็ญและเริ่มช่วงเข้าพรรษาทางพุทธศาสนาสามเดือน Kason ซึ่งมักตรงกับเดือนพฤษภาคม เกี่ยวข้องกับการรดน้ำต้นโพธิ์ที่เจดีย์ Htamane ซึ่งมักจัดในเดือนกุมภาพันธ์ตรงวันเพ็ญเดือน Tabodwe เป็นการช่วยกันทำข้าวเหนียว หน้าที่ทางสังคมและพิธีกรรมของงานนี้อยู่ในหัวข้อนี้ ส่วนอาหารในฐานะหัวข้อหลักอยู่ในหัวข้ออาหารที่เกี่ยวข้อง เทศกาลเจดีย์จัดในหลายพื้นที่ตลอดทั้งปี แต่วันจัดและประเพณีท้องถิ่นแตกต่างกัน ประเพณีตามช่วงชีวิตและครอบครัวไม่ได้มีรูปแบบเดียวทั่วประเทศ Shinbyu เป็นพิธีที่ครอบครัวจัดให้เด็กชาย ซึ่งมักอายุต่ำกว่า 20 ปี บวชเป็นสามเณรและรับการสอนในวัด โดยมากใช้เวลาประมาณสองวัน และมักจัดในช่วงเดือน Tabaung หรือ Tabodwe พร้อมขบวนแห่ท้องถิ่นและการทำบุญ ประเพณีเกี่ยวกับการเกิด แต่งงาน และงานศพแตกต่างตามชาติพันธุ์ ศาสนา และท้องถิ่น ครอบครัว วัด หรือชุมชนที่เกี่ยวข้องเป็นผู้กำหนดรูปแบบที่เหมาะสม Thanakha ถ่ายทอดผ่านครอบครัวและการเรียนรู้จากการลงมือทำ ผู้คนทุกวัย ทุกเพศ และทุกชาติพันธุ์ใช้แป้งที่ทำจากการบดเปลือกไม้กับน้ำบนหินกลมเพื่อประดับกาย ความงาม และดูแลผิวในชีวิตประจำวัน อีกทั้งยังเกี่ยวข้องกับการแพทย์แผนดั้งเดิม ต้นทานาคาเกี่ยวข้องเป็นพิเศษกับเขตแห้งแล้งของเมียนมาตอนกลาง แม้จะพบการใช้ในรัฐคะฉิ่น กะยา กะยิน ชิน มอญ อาระกัน ฉาน ตะนาวศรี ย่างกุ้ง พะโค อิรวดี มัณฑะเลย์ สะกาย มากเว และเนปยีดอ ชีวิตพิธีกรรมสาธารณะได้รับอิทธิพลหลักจากพุทธศาสนาเถรวาท ขณะที่ประเพณีนัตและประเพณีชาติพันธุ์ผสมผสานกันในแต่ละท้องถิ่น คำอธิบายที่เน้นประเพณีอาจอธิบายหน้าที่ทางสังคมและพิธีกรรมของพิธี ส่วนหลักคำสอนและเทววิทยาอยู่ในหัวข้อศาสนาเป็นหลัก การเข้าร่วมมักขึ้นอยู่กับความสัมพันธ์ในครอบครัว จารีตชุมชน อายุ เพศ ชาติพันธุ์ แนวปฏิบัติของวัด หรือกฎของสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ อย่าคิดว่าทุกคนมีสิทธิทั่วไปเข้าร่วมทุกพิธี เครื่องแต่งกายและรูปลักษณ์แสดงอัตลักษณ์ภูมิภาค ชาติพันธุ์ และพิธีกรรม มีการสวม longyi และ htamein ในหลายสถานการณ์ ส่วนเครื่องแต่งกายประจำภูมิภาคและชาติพันธุ์แสดงลักษณะเฉพาะท้องถิ่น ผ้าทอ Acheik อาจมีความหมายในพิธีกรรม เครื่องแต่งกายในเทศกาลยังแตกต่างกันในชุมชนนาคา คะฉิ่น และชุมชนอื่น การทอผ้าไหมเกี่ยวข้องกับอมรปุระและมัณฑะเลย์ งานฝีมือที่สืบทอดอื่น ๆ ได้แก่ เครื่องเขิน งานทองคำเปลว การหล่อสำริด การแกะสลักไม้และหิน งานปัก การทอผ้า การทอผ้าจากใยบัวและทอจีวร และการทำเครื่องดนตรี ทักษะมักเรียนรู้ภายในครอบครัวหรือชุมชน ผ่านการฝึกงาน และมีโรงเรียนอาชีวะช่วยสนับสนุนการสืบทอดด้วย ดนตรีและการแสดงเชื่อมโยงประเพณีกับสถานที่และอัตลักษณ์ร่วม การเต้น Manaw จัดแสดงรอบเสา Manaw ที่ประดับตกแต่งในรัฐคะฉิ่น โดยเฉพาะบริเวณมิตจีนา และมักจัดในเดือนมกราคม ปีใหม่ของชาวนาคาจัดระหว่างวันที่ 14 ถึง 16 January โดยหมุนเวียนสถานที่ระหว่างเลชี ลาเฮ และนานยุนในภูมิภาคสะกาย มีชนเผ่านาคามากกว่า 49 กลุ่ม ภาษาถิ่น เพลง และการเต้นรำร่วมในการเฉลิมฉลอง การแสดงบนเวที Zat Pwe เกี่ยวข้องเป็นพิเศษกับ Thadingyut เพลงและการเต้นรำดั้งเดิมยังเผยแพร่ผ่านเทศกาล งานสหภาพและวันเอกราช โรงเรียน สื่อ และการแข่งขันระดับภูมิภาคหรือระดับชาติ ความแตกต่างระหว่างภูมิภาคเป็นหัวใจของประเพณีในเมียนมา เทศกาลตามปฏิทินจัดทั่วประเทศ ขณะที่ Manaw เกี่ยวข้องเป็นพิเศษกับชุมชนคะฉิ่น ปีใหม่ของชาวนาคาเกี่ยวข้องกับพื้นที่ชาวนาคาในภูมิภาคสะกาย เทศกาลบอลลูนลมร้อนจัดที่ตองยีและรัฐฉานตอนใต้ การผลิตสิ่งทอเกี่ยวข้องกับอมรปุระและมัณฑะเลย์ และการผลิตทานาคาเกี่ยวข้องกับเมียนมาตอนกลาง พะโคและชเวกยินมีเทศกาลแสงไฟ เรือ และดนตรีในท้องถิ่น ตัวอย่างเหล่านี้ไม่ได้ประกอบเป็นรูปแบบประเพณีแห่งชาติแบบเดียวกันทั้งหมด กระทรวงกิจการศาสนาและวัฒนธรรม กรมโบราณคดีและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ คณะกรรมการคุ้มครองและส่งเสริมมรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้แห่งชาติเมียนมา Myanmar Cultural Heritage Trust และคณะกรรมการคุ้มครองมรดกวัฒนธรรมระดับภูมิภาคสนับสนุนการจัดทำเอกสารและการคุ้มครอง วัด คณะสงฆ์ ชุมชน และผู้สืบทอดประเพณียังคงมีบทบาทสำคัญต่อการสืบทอดที่มีชีวิต เมียนมารับรองอนุสัญญา UNESCO ปี 2003 ในปี 2014 และมีการขึ้นบัญชีมรดก ICH ระดับชาติในปี 2020 โดยกระทรวง กรมโบราณคดีและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ชุมชน และองค์กรภาคประชาสังคมร่วมกันดูแลรักษา มีการทบทวนและปรับปรุงประมาณทุกสองปี เทศกาลสาธารณะส่วนใหญ่เปิดให้เข้าร่วมผ่านชุมชน วัด เจดีย์ หมู่บ้าน หรือสมาคมชาติพันธุ์ แต่ไม่มีระบบจำหน่ายบัตร ใบอนุญาต หรืออัตราค่าธรรมเนียมระดับชาติส่วนกลาง การบริจาค การทำบุญ จีวรและวัสดุอื่น อาหาร เครื่องแต่งกาย การเดินทาง ที่พัก ค่าเข้าร่วมกิจกรรม และการซื้อของในตลาด อาจมีค่าใช้จ่ายแตกต่างกัน นักท่องเที่ยวต่างชาติอาจสังเกตการณ์หรือเข้าร่วมกิจกรรมสาธารณะบางงานเมื่อชุมชนท้องถิ่นเชิญ ภายใต้กฎท้องถิ่นและเงื่อนไขความปลอดภัย สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ต้องการความประพฤติที่เคารพ การแต่งกายเหมาะสม และการขอความยินยอมก่อนถ่ายภาพ บันทึก ทำซ้ำ หรือใช้เชิงพาณิชย์ ความยินยอมของชุมชนและผู้สืบทอดประเพณีควรกำกับการจัดทำเอกสารและป้องกันการนำแนวปฏิบัติออกจากบริบทวัฒนธรรม การขยายตัวของเมือง การย้ายถิ่น การเคลื่อนย้ายของเยาวชน การศึกษาในระบบ โลกาภิวัตน์ และการท่องเที่ยวอาจเปลี่ยนวิธีปฏิบัติตามประเพณี การคุ้มครองจึงสนับสนุนการปรับตัวที่ดำเนินต่อไปผ่านโรงเรียน สื่อ การแข่งขัน การฝึกอาชีพ และการจัดทำเอกสาร แทนการทำให้ประเพณีกลายเป็นเพียงสิ่งจัดแสดงที่หยุดนิ่ง ควรตรวจสอบวันเทศกาล สถานที่ และเงื่อนไขการเข้าร่วมกับกระทรวงโรงแรมและการท่องเที่ยว หน่วยงานท้องถิ่น วัด หรือผู้จัดงานในชุมชน เพราะวันตามปฏิทินจันทรคติ ขนาดงาน และการเข้าถึงในพื้นที่อาจเปลี่ยนแปลง