Omgewing in Namibië

Namibië se omgewing verbind landskappe, lewende organismes, natuurlike hulpbronne en alledaagse lewensomstandighede. Die natuurlike kant sluit die Namibwoestyn, die Atlantiese kus en Skeletkus, die sentrale hooglande, die Kalahari, droë savannes, die Visrivier-canyon, Cuvelai-Oshanas en noordelike vloedvlaktes in. Beskermde gebiede, gemeenskaplike bewaringsgebiede (communal conservancies), gemeenskapswoude en private reservate ondersteun wildlewe, plante, waterbronne, weiveld en ekologiese korridors, terwyl dit ook gereguleerde toerisme, navorsing en gemeenskapsgebaseerde gebruik moontlik maak. Die kant van die menslike leefomgewing handel oor die gehalte, beskikbaarheid en veiligheid van die plekke waar mense woon. Watervoorsiening, sanitasie, elektrisiteit, afvalinsameling, stof, hitte, luggehalte, geraas, groenruimte, oop ruimte en beskerming teen gevare kan sterk tussen plekke verskil. Vinnige verstedeliking en klimaatdruk verander diensbehoeftes, terwyl mens-wildlewe-konflik gemeenskappe naby wildlewegebiede en gedeelde landskappe kan raak. Natuurbeskerming en alledaagse leefomgewing oorvleuel, maar is nie dieselfde onderwerp nie. Die natuur fokus op ekosisteme, spesies, habitatte, land- en watersisteme, terwyl die leefomgewing op lewensomstandighede, dienste, besluite oor grondgebruik en plaaslike gevare fokus. Nasionale instellings, streeksrade, plaaslike owerhede, tradisionele owerhede (traditional authorities) en gemeenskapsstrukture kan elk ’n rol speel, afhangend van die kwessie en die ligging daarvan. ’n Nuttige beoordeling identifiseer dus die konkrete omgewingskwessie, die betrokke plek en die verantwoordelike instelling voordat ’n praktiese reaksie gekies word.