পাকিস্তানত চিনাকি-সম্পৰ্ক

চিনাকি ব্যক্তি হ’ল এনে কোনোবা, যাক আপুনি অলপ-চলপ জানে, কিন্তু এতিয়াও ঘনিষ্ঠ বন্ধু বুলি নাভাবে। উৰ্দুত জান-পেহচানৰ অৰ্থ পৰিচিতি, আনহাতে তাৰুফৰ অৰ্থ পৰিচয় বা কাৰোবাৰ সৈতে চিনাকি হোৱা। আত্মীয়, বিৰাদৰী-সম্পৰ্কীয় নেটৱৰ্ক, বিদ্যালয়, বিশ্ববিদ্যালয়, কৰ্মস্থলী, বজাৰ, ক্ৰীড়া, ধৰ্মীয় সমাজ, চুবুৰীয়া বা ডিজিটেল গোটৰ জৰিয়তে চিনাকি হ’ব পাৰে। কিছুমান পৰিৱেশত পৰিয়ালৰ পৰিচয়ে অধিক বিশ্বাস আনিব পাৰে, আনহাতে আন কিছুমানে নিজাববীয়াকৈ সম্পৰ্ক গঢ়ে। মুছলমানসকলৰ মাজত ‘ছালাম’ বা ‘আছছালামু আলাইকুম’ৰ দৰে সম্ভাষণ সাধাৰণ; আন পাকিস্তানী সমাজসমূহে নিজৰ ধৰ্ম আৰু ভাষাৰ উপযোগী সম্ভাষণ ব্যৱহাৰ কৰে। ভদ্ৰ সম্ভাষণ, নিজৰ নাম আৰু কাৰোবাক কেনেকৈ চিনি পালে তাৰ চুটি ব্যাখ্যা বেছিভাগ পৰিৱেশতে উপযোগী। সামাজিক সাক্ষাৎত চাহ, খাদ্য আৰু মেহমান-নৱাজী অৰ্থাৎ আতিথ্য থাকিব পাৰে। সৰু কোনো আহাৰ ভদ্ৰভাৱে গ্ৰহণ কৰিলে বা নিজৰ বাধ্যবাধকতা মৰমেৰে বুজালে ভুল বুজাবুজি এৰাবলৈ সহায় হ’ব পাৰে। মানুহে প্ৰায়ে পঢ়া-শুনা, কাম, চহৰ, উমৈহতীয়া চিনাকি বা সমাজৰ অনুষ্ঠানৰ দৰে নিৰাপদ বিষয়ৰে কথা আৰম্ভ কৰে। বিয়া, উপাৰ্জন, ধৰ্ম বা পৰিয়ালৰ বিষয়ে ব্যক্তিগত প্ৰশ্ন সোনকালেই আহিব পাৰে, কিন্তু উত্তৰ দিবলৈ আপুনি বাধ্য নহয়। বিশেষকৈ লিংগ, বয়স, কৰ্মস্থলী বা পৰিয়ালৰ সীমাৰেখাৰ মাজত, ঘনিষ্ঠ বন্ধুৰ মাজৰ আচৰণতকৈ ৰাজহুৱা আচৰণ অধিক আনুষ্ঠানিক হ’ব পাৰে। কিছুমানে অকলে লগ পোৱাৰ আগতে দলীয় সাক্ষাৎ বা বিশ্বাসযোগ্য চিনাকিৰ জৰিয়তে পৰিচয় পোৱাটো পছন্দ কৰে। এজন চিনাকি ব্যক্তি বন্ধু, পেছাগত যোগাযোগ, সহায়কাৰী চুবুৰীয়া বা কেৱল ভদ্ৰ চিনাকি হৈ থাকিব পাৰে। চাপ বা তৎক্ষণাত দিয়া প্ৰতিশ্ৰুতিৰ পৰিৱৰ্তে বাৰে বাৰে সন্মানজনক আচৰণৰ জৰিয়তে বিশ্বাস বাঢ়িব লাগে। মূল বিপদসমূহ হ’ল পৰচৰ্চা, অনিচ্ছাকৃত যোগাযোগ, প্ৰৱঞ্চনা, সামাজিক চাপ আৰু উদ্দেশ্যক লৈ বিভ্ৰান্তি। আৰম্ভণিতে ব্যক্তিগত তথ্য সীমিত ৰাখক, গুৰুত্বপূৰ্ণ দাবী পৰীক্ষা কৰক আৰু কথা বা সাক্ষাৎ বন্ধ কৰিব বিচাৰিলে স্পষ্টকৈ জনাওক।