په پاکستان کې ګډ ژوند

کورنۍ او خپلوي په پاکستان کې د ټولنیز ژوند مهمې برخې دي. خپلوان ښايي کور، پیسې، د پالنې کار، مشورې، لمانځنې او پرېکړې سره شریکې کړي. برادري، یعنې د خپلوانو او ټولنې پراخه شبکه، ملاتړ او اغېز برابروالای شي، خو ارزښت یې د ځای او کورنۍ له مخې توپیر لري. ګاونډیان ډېری وخت د ناروغۍ، ودونو، زېږونونو، مړینو، بیړنیو حالاتو او سفرونو پر مهال مرسته کوي. شریکې کوڅې، اپارتمانونه، کلي، بازارونه او کاري ځایونه سلام کول، پور ورکول، د ماشومانو خیال ساتل، د شور اداره کول او د ګډو سرچینو کارول غواړي. پاکستان ګڼې ژبې، سیمې، مذهبونه، قومي هویتونه او ټولنیزې طبقې لري. خلک د دغو توپیرونو ترمنځ ملګرتیا او کاري اړیکې جوړولای شي. په ورته وخت کې تعصب، ګوښه کول، بېوزلي، د جنسیت محدودیتونه او مذهبي یا سیاسي کړکېچ ګډون نابرابرولای شي. دیني ځایونه او ټولنیزې ادارې خیریه مرستې، زده کړه، د خوړو وېش، د واده ملاتړ او د غم پر مهال مرسته تنظیمولای شي. مسلمانې، عیسوي، هندو، سیکه او نورې ټولنې ښايي جلا ادارې ولري، خو ښوونځي، بازارونه، خدمتونه او عامه ځایونه هم سره شریکوي. ښوونځي او کاري ځایونه د بېلابېلو شالیدونو خلک سره یوځای کوي. روښانه قواعد، د خبرو لپاره عادلانه نوبتونه، د خوندي راپور ورکولو لارې او درناوی لرونکې ژبه د دې مخه نیسي چې پیاوړې ډلې هره پرېکړه په واک کې واخلي. ماشومان ګډ ژوند د لویانو له کړنو زده کوي، نه یوازې له درسونو. ټولنیزې پرېکړې د کورنۍ د خبرو، مشرانو، د ګاونډ د مشرانو، ځایي کمېټو یا رسمي ادارو له لارې کېدای شي. که خلک پرې باور ولري، دغه نظامونه ستونزې ژر هوارولای شي؛ خو ځوانان، بېوزلي، ښځې، معلول کسان یا د لږکیو ډلې ښايي په برابره توګه وا نه ورېدل شي. د اوبو، شور، ملکیت، پیسو، سیاست، مذهب یا کورنۍ د دندو په اړه اختلافونه په هره ټولنه کې عام دي. ارامې خبرې، د باور وړ منځګړی، لیکلي تړونونه او د اړتیا پر مهال رسمي مرسته زیان راکمولای شي. ګواښونه، سپکاوی او ډله‌ییز اقدام ستونزې لا پسې خرابوي. ټینګ ګډ ژوند دا معنا نه لري چې هرڅوک به موافق وي. معنا یې دا ده چې خلک له تاوتریخوالي پرته اختلاف کولای شي، بنسټیز انساني درناوی ساتلای شي، په عامه ژوند کې ونډه اخیستلای شي او عادلانه حللارې غوښتلای شي. د اورېدو، ګډون او باوري مرستې کوچني عادتونه د وخت په تېرېدو باور جوړوي.