পাকিস্তানত দুৰ্যোগ

পাকিস্তানত নদী আৰু নগৰ অঞ্চলৰ বানপানী, আকস্মিক বান, ভূমিকম্প, ভূমিস্খলন, খৰাং, তাপপ্ৰবাহ, প্ৰচণ্ড ধুমুহা আৰু পাহাৰীয়া অঞ্চলত হিমস্খলন ঘটে। কিছুমান বিপদ ঋতুভিত্তিক, আনহাতে ভূমিকম্প আৰু আকস্মিক ভূমিস্খলন সামান্য সতৰ্কবাণীৰে ঘটিব পাৰে। মৌচুমী বৰষুণে বিশেষকৈ নদীৰ কাষত, পানী নিষ্কাশনৰ নলাৰ ওচৰত, নিম্নভূমিৰ বসতিত আৰু পাহাৰীয়া পথত প্ৰচণ্ড বৰষুণ, বানপানী আৰু ভূমিস্খলন আনিব পাৰে। খৰাং আৰু গৰমে পানী, শস্য, পশুধন, স্বাস্থ্য আৰু বিদ্যুৎ ব্যৱহাৰত প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। উপকূলীয় অঞ্চলত ঘূৰ্ণীবতাহ, জলোচ্ছ্বাস আৰু প্ৰচণ্ড বতাহৰো আশংকা থাকে। পাকিস্তানৰ দুৰ্যোগ ব্যৱস্থাপনা ব্যৱস্থা কেইবাটাও স্তৰত কাম কৰে। সাধাৰণতে NDMA বুলি কোৱা National Disaster Management Authority-এ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত সমন্বয়ত সহায় কৰে, আনহাতে Provincial Disaster Management Authorities, অৰ্থাৎ PDMAs-এ প্ৰদেশৰ ভিতৰত বহুতো কামৰ সমন্বয় কৰে। জিলা প্ৰশাসন, উদ্ধাৰ সেৱা, আৰক্ষী, স্বাস্থ্য সেৱা, স্থানীয় সংগঠন আৰু সমাজৰ স্বেচ্ছাসেৱকসকলে বহুতো প্ৰাৰম্ভিক সঁহাৰি পৰিচালনা কৰে। সতৰ্কবাণী চৰকাৰী ঘোষণা, বতৰৰ তথ্য, স্থানীয় প্ৰশাসন, ৰেডিঅ’, টেলিভিছন, মোবাইল বাৰ্তা বা সমাজৰ যোগাযোগ-জালৰ জৰিয়তে আহিব পাৰে। সতৰ্কবাণী সাধাৰণ হ’ব পাৰে; সেয়ে পানীৰ স্তৰ বাঢ়ি অহা, ঢালত ফাট, নদীৰ অস্বাভাৱিক শব্দ, ধোঁৱা, অতিপ্ৰচণ্ড গৰম বা ক্ষতিগ্ৰস্ত অট্টালিকাৰ দৰে স্থানীয় লক্ষণো লক্ষ্য কৰিব লাগে। সাধাৰণতে সঁহাৰি সতৰ্কবাণী আৰু প্ৰস্তুতিৰে আৰম্ভ হয়; বিপদ বাঢ়িলে আশ্ৰয় লোৱা বা স্থানান্তৰ কৰা হয়। উদ্ধাৰকাৰী দলে মানুহ বিচাৰিব পাৰে, প্ৰাথমিক চিকিৎসা দিব পাৰে, পৰিয়ালক নিৰাপদ ঠাইলৈ নিব পাৰে আৰু অস্থায়ী আশ্ৰয়কেন্দ্ৰ খুলিব পাৰে। সাহায্যত পানী, খাদ্য, অনাময় ব্যৱস্থা, চিকিৎসা, কাপোৰ আৰু ঘৰ তথা জীৱিকা পুনৰুদ্ধাৰৰ সহায় থাকিব পাৰে। পৰিয়ালসমূহে ঘৰৰ পৰা ওলোৱাৰ দুটা পথ, ওচৰৰ নিৰাপদ অট্টালিকা বা ওখ ঠাই আৰু অঞ্চলৰ বাহিৰত যোগাযোগ কৰিব পৰা এজন ব্যক্তিক আগতেই চিনাক্ত কৰিব লাগে। জৰুৰীকালীন বেগত খোৱাপানী, সাধাৰণ খাদ্য, ঔষধ, প্ৰাথমিক চিকিৎসাৰ সামগ্ৰী, গুৰুত্বপূৰ্ণ নথিৰ প্ৰতিলিপি, টৰ্চ, বেটাৰী, ফোন চাৰ্জ কৰাৰ সঁজুলি আৰু শিশু বা বয়োজ্যেষ্ঠৰ প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰী ৰাখিব পাৰি। বানপানীৰ সময়ত বৈ থকা পানীৰ মাজেৰে খোজকাঢ়ি বা গাড়ী চলাই নাযাব আৰু ক্ষতিগ্ৰস্ত দলং, খোলা নলা আৰু ছিঙি পৰা বিদ্যুতৰ তাঁৰৰ পৰা আঁতৰি থাকিব। ভূমিকম্পৰ সময়ত তললৈ বহি, আশ্ৰয় লৈ, ধৰি থাকক; তাৰ পিছত নিৰাপদ হ’লে সাৱধানে ক্ষতিগ্ৰস্ত অট্টালিকাৰ পৰা ওলাই আহক। প্ৰচণ্ড গৰমত নিৰাপদ পানী খাওক, কষ্টসাধ্য কাম কমাওক আৰু শিশু, বয়োজ্যেষ্ঠ তথা অসুস্থ লোকৰ খবৰ লওক। দুৰ্যোগৰ সাহায্যই জীৱন ৰক্ষা কৰিব পাৰে, কিন্তু পথ, ফোন-জাল, চিকিৎসালয় বা বিদ্যুতৰ তাঁৰ ক্ষতিগ্ৰস্ত হ’লে সহায় পলম হ’ব পাৰে। অস্থায়ী আশ্ৰয়কেন্দ্ৰত ভিৰ হ’ব পাৰে, ব্যক্তিগত নথি হেৰাব পাৰে আৰু সাহায্যে প্ৰতিটো পৰিয়ালৰ সকলো প্ৰয়োজন পূৰণ নকৰিবও পাৰে। চৰকাৰী সেৱা থাকিলেও স্থানীয় জ্ঞান, পাৰস্পৰিক সহায় আৰু প্ৰস্তুতি গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ থাকে। তৎকালীন বিপদ পাৰ হোৱাৰ পিছত ক্ষতিগ্ৰস্ত অট্টালিকা নিৰাপদ বুলি বিবেচিত নোহোৱালৈকে তাত পুনৰ প্ৰৱেশ নকৰিব। নিৰুদ্দেশ ব্যক্তি, বিপজ্জনক গঠন, বন্ধ পথ বা বিকল সেৱাৰ বিষয়ে সংশ্লিষ্ট স্থানীয় কৰ্তৃপক্ষ বা উদ্ধাৰ সেৱাক জনাওক। ক্ষয়ক্ষতিৰ তথ্য ৰাখক আৰু পানী, খাদ্য, আৱৰ্জনা তথা ৰোগৰ আশংকাৰ বিষয়ে জনস্বাস্থ্যৰ পৰামৰ্শ মানি চলক।