پاڪستان ۾ خاندان

جڏهن پاڪستان ۾ سڄا مائٽ ۽ خانداني نسل شامل هجن ته خاندان کي اڪثر «khandan» چيو ويندو آهي. هڪ گهر ۾ والدين، ٻار، ڏاڏا ڏاڏيون، نانا نانيون، چاچا، چاچيون يا سؤٽ گڏ رهي سگهن ٿا، پر ڪيترائي خاندان ننڍڙي مرڪزي گهراڻي طور به رهن ٿا. گڏيل خاندان ۾ عام طور گهر، کاڌا، خرچ ۽ روزاني فيصلا گڏ هوندا آهن. مرڪزي گهراڻي ۾ عام طور والدين ۽ ٻار هڪ گهر ۾ رهن ٿا، جڏهن ته مائٽن سان باقاعده رابطو رکندا آهن. شادي، پڙهائي، نوڪري، لڏپلاڻ يا سار سنڀال جي ضرورت وقت اهي صورتون بدلجي سگهن ٿيون. ڪيترن پاڪستاني خاندانن ۾ وڏن جو احترام اهم آهي. وڏا مائٽ صلاح، ٻارن جي سار سنڀال، پئسا، رهائش يا شاديءَ جي فيصلن ۾ مدد ڪري سگهن ٿا، جڏهن ته ننڍن کان والدين ۽ ڏاڏن ڏاڏين يا نانن نانين جي مدد جي اميد رکي سگهجي ٿي. «biradari» هڪ مائٽي يا برادريءَ جو نيٽ ورڪ آهي، جيڪو سماجي سهائتا، سڃاڻپ ڪرائڻ، شهرت ۽ شاديءَ بابت ڳالهين تي اثر وجهي سگهي ٿو. ان جي اهميت هر خاندان ۾ مختلف هوندي آهي، ۽ هر پاڪستاني ماڻهو پنهنجي «biradari» سان گهري سڃاڻپ نٿو رکي. خانداني ڪردار اڪثر عمر، جنس، آمدني، مذهب ۽ رهائش واري هنڌ موجب ٺهن ٿا. ڪي گهر ڪم جون روايتي ورهاستون اختيار ڪن ٿا، جڏهن ته ٻيا ڪمائي، گهر جي ڪم، تعليم ۽ سار سنڀال وڌيڪ برابر ورهائين ٿا. «rishta» مان عام طور شاديءَ جي آڇ يا خاندان جي اڳواڻيءَ ۾ شاديءَ لاءِ تعارف مراد هوندو آهي. خاندان تعليم، ڪردار، ڪم، قدرن ۽ عملي معاملن تي ڳالهائي سگهن ٿا، پر جن ماڻهن جي شادي ٿيڻي هجي تن کي فيصلي ۾ واقعي راءِ ڏيڻ جو حق هجڻ گهرجي. خانداني گڏجاڻين ۾ عيدون، شاديون، ٻارن جي پيدائش، جنازا، گڏيل کاڌا ۽ ملاقاتون شامل ٿي سگهن ٿيون. ڪيترين برادرين ۾ مهمان نوازي، جنهن کي «mehman-nawazi» چيو وڃي ٿو، قدر جي نگاهه سان ڏٺي وڃي ٿي، جيتوڻيڪ مهمانن جي آجيان جو طريقو ماڻهن جي وسيلن ۽ پسند تي دارومدار رکي ٿو. خانداني زندگي مضبوط جذباتي ۽ عملي سهارو ڏئي سگهي ٿي، پر دٻاءُ، ذاتي رازداريءَ جي کوٽ يا نسلن وچ ۾ تڪرار به پيدا ڪري سگهي ٿي. صاف ڳالهه ٻولهه، رضامندي، محفوظ حدون ۽ مختلف چونڊن جو احترام خاندانن کي سهارو ڏيندڙ بڻائي رکڻ ۾ مدد ڪن ٿا.