دوستی در پاکستان

«دوست» (dost) به معنای دوست است و «دوستی» (dosti) به رابطه یا پیوند میان دوستان گفته می‌شود. «یار» (yaar) می‌تواند خطاب غیررسمی به دوست نزدیک باشد، هرچند عبارت مناسب به سن، منطقه و میزان صمیمیت بستگی دارد. دوستان اغلب برای چای، غذا، درس، کار، ورزش، پیاده‌روی، جشن‌ها یا گفت‌وگوهای آنلاین دیدار می‌کنند. در بسیاری از مکان‌ها، دوستی از تماس منظم و تجربه‌های مشترک شکل می‌گیرد، نه از یک دعوت رسمی. گروه‌های دوستی ممکن است مختلط، هم‌جنس، مرتبط با خانواده، حرفه‌ای، دینی، محله‌ای یا بین‌المللی باشند. فضاهای شهری و روستایی می‌توانند متفاوت باشند و مردم پاکستان همگی از قواعد اجتماعی یکسانی پیروی نمی‌کنند. برخی دوستی‌ها آشکارا اجتماعی‌اند و برخی دیگر به دلیل انتظارهای خانوادگی، هنجارهای جنسیتی، نگرانی‌های محل کار یا ترس از شایعه خصوصی نگه داشته می‌شوند. خصوصی‌بودن به‌خودی‌خود به معنای ضعیف یا نادرست‌بودن دوستی نیست. دوست خوب گوش می‌دهد، رازدارِ معقول است، به دین و انتخاب‌های شخصی احترام می‌گذارد و بدون کنترل‌کردن کمک می‌کند. دوستان می‌توانند درباره سیاست، دین، پول، ازدواج یا سبک زندگی اختلاف داشته باشند و همچنان با احترام با یکدیگر رفتار کنند. حمایت عملی در دوستی‌های نزدیک رایج است و می‌تواند شامل مشاوره، رفت‌وآمد، کمک در درس، اطلاعات شغلی، مراقبت عاطفی یا کمک در رویداد خانوادگی باشد. حمایت باید داوطلبانه بماند و نباید به تعهدی دائمی و یک‌طرفه تبدیل شود. دوستی دیجیتال می‌تواند شامل پیام، گفت‌وگوی گروهی، بازی، شبکه‌های اجتماعی و تماس صوتی یا تصویری باشد. صمیمیت آنلاین نیز مانند دوستی حضوری نیازمند مراقبت از حریم خصوصی، بررسی هویت، پول، تصویرها و رضایت است. دوستی‌ها ممکن است به دلیل جابه‌جایی، ازدواج، تغییر شغل، تحصیل در خارج یا دورشدن تدریجی پایان یابند. گفت‌وگویی روشن، کاهش تماس یا خداحافظی محترمانه می‌تواند وقتی دوستی دیگر امن یا متعادل به نظر نمی‌رسد، از حفظ شأن طرفین کمک کند.