পাকিস্তানত উচ্চ শিক্ষা

পাকিস্তানত উচ্চ শিক্ষা উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষাৰ পিছত আৰম্ভ হয়; এই স্তৰক সাধাৰণতে ইণ্টাৰমিডিয়েট বা HSSC বুলি কোৱা হয়। শিক্ষাৰ্থীয়ে কলেজ, বিশ্ববিদ্যালয়, পেছাদাৰী প্ৰতিষ্ঠান বা বিশেষায়িত প্ৰতিষ্ঠানত পঢ়া আগবঢ়াব পাৰে। বিশ্ববিদ্যালয় আৰু কলেজ ৰাজহুৱা বা ব্যক্তিগত হ’ব পাৰে। ইয়াত কলা, সামাজিক বিজ্ঞান, ব্যৱসায়, কম্পিউটিং, অভিযান্ত্ৰিকী, চিকিৎসা, শিক্ষা, আইন, কৃষি আৰু প্ৰাকৃতিক বিজ্ঞানৰ দৰে বিষয়ত পাঠ্যক্ৰম থাকে। স্নাতক পাঠ্যক্ৰম সাধাৰণ ডিগ্ৰী, এছ’চিয়েট ডিগ্ৰী বা পেছাদাৰী অৰ্হতা হ’ব পাৰে। বহু বিশ্ববিদ্যালয়ে BS গঠন অনুসৰণ কৰে, আনহাতে কিছুমান বিষয়ত নিজা পেছাদাৰী প্ৰশিক্ষণৰ পদ্ধতি থাকে। নামভৰ্তি সাধাৰণতে আগৰ অৰ্হতা, প্ৰয়োজনীয় বিষয়, আবেদন আৰু কেতিয়াবা প্ৰৱেশ পৰীক্ষা বা সাক্ষাৎকাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। প্ৰতিষ্ঠান আৰু বিষয় অনুসৰি চৰ্ত বেলেগ হয়। পাঠ্যক্ৰমত বক্তৃতা, পঠন, এচাইনমেণ্ট, পৰীক্ষাগাৰৰ কাম, প্ৰকল্প, উপস্থাপন আৰু পৰীক্ষা থাকে। পেছাদাৰী বিষয়ত ক্লিনিকেল, ব্যৱহাৰিক, ষ্টুডিঅ’ বা তত্ত্বাৱধানত প্ৰশিক্ষণো লাগিব পাৰে। স্নাতক ডিগ্ৰীৰ পিছত শিক্ষাৰ্থীয়ে স্নাতকোত্তৰ স্তৰত পঢ়িব পাৰে। বিষয় আৰু প্ৰতিষ্ঠান অনুসৰি স্নাতকোত্তৰ পথত MS, MPhil আৰু ডক্টৰেল গৱেষণা থাকিব পাৰে। শিক্ষাৰ মান আৰু অভিজ্ঞতা ভিন্ন হ’ব পাৰে। শিক্ষকসকলৰ দক্ষতা, পৰীক্ষাগাৰ, পুথিভঁৰাল, ইণ্টাৰনেটৰ সুবিধা, শিক্ষাৰ্থীৰ সহায়, শৈক্ষিক সততা আৰু অৰ্হতাৰ স্বীকৃতি—এইবোৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়। খৰচ, যাতায়াত, বাসস্থান, পৰিয়ালৰ দায়িত্ব আৰু ভাষাই পঢ়া-শুনা বাস্তৱিকভাৱে সম্ভৱ নে নহয় তাক প্ৰভাৱিত কৰিব পাৰে। কেৱল পাঠ্যক্ৰমৰ নাম নহয়, সম্পূৰ্ণ সময়-শ্ৰম আৰু খৰচৰ দায়বদ্ধতাও তুলনা কৰক। এটা যুক্তিসংগত প্ৰথম পদক্ষেপ হ’ল কাম বা জ্ঞানৰ লক্ষ্য স্পষ্ট কৰা, উপযুক্ত বিষয়ৰ তালিকা কৰা, প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা পোনপটীয়াকৈ নামভৰ্তিৰ চৰ্ত পৰীক্ষা কৰা আৰু বৰ্তমানৰ বা প্ৰাক্তন শিক্ষাৰ্থীৰ সৈতে কথা পতা। সকলো শৈক্ষিক নথি আৰু আবেদন-পত্ৰৰ প্ৰতিলিপি ৰাখক।