تاریخ پاکستان

سرزمین پاکستان در منطقه‌ای با پیشینه بسیار کهن سکونت انسان قرار دارد. تمدن دره سند سکونتگاه‌های برنامه‌ریزی‌شده ساخت، مهارت‌های دستی به کار برد و در پهنه‌های گسترده دادوستد کرد. موهن‌جو دارو و هَراپا نمونه‌های شناخته‌شده این جهان شهری کهن‌اند. در سده‌های بعد، مردمان، زبان‌ها و ادیان بسیاری به این منطقه رفت‌وآمد کردند و در آن ساکن شدند. این منطقه آسیای جنوبی را به آسیای مرکزی، ایران و افغانستان پیوند می‌داد. راه‌های بازرگانی، مهاجرت، جنگ و جوامع محلی همگی فرهنگ‌های آن را شکل دادند. گندهارا به‌ویژه در نواحی پیرامون خیبر پختونخوا امروزی و مناطق نزدیک، به آموزش و هنر بودایی شهرت یافت. با گذشت زمان، دودمان‌ها و سلطنت‌های مسلمان سنت‌های سیاسی، دینی، معماری و ادبی تازه‌ای افزودند. دوره گورکانی میراث مهمی در اداره حکومت، باغ‌سازی، معماری، نقاشی، زبان و فرهنگ دربار بر جای گذاشت. رسم‌های محلی در کنار سبک‌های امپراتوری ادامه یافتند. پنجاب، سند، خیبر پختونخوا، بلوچستان، کشمیر و مناطق دیگر هر یک تاریخ خود را داشتند. حکومت استعماری بریتانیا اداره زمین، آموزش، حمل‌ونقل، سازمان نظامی، تجارت و زندگی شهری را تغییر داد. همچنین مرزها و نهادهای سیاسی تازه‌ای ایجاد کرد. تصمیم‌های استعماری بر جوامع گوناگون به شکل‌های متفاوت اثر گذاشتند و همچنان بخشی از بحث‌های تاریخی‌اند. در سال 1947، هند بریتانیا تجزیه شد و پاکستان پدید آمد. تجزیه به استقلال انجامید، اما همچنین موج بزرگی از جابه‌جایی مردم، خشونت، فقدان و تلاش دشوار برای ساختن خانه‌ها و نهادها برای میلیون‌ها تازه‌وارد را به همراه آورد. پس از استقلال، پاکستان قانون اساسی، نهادهای سیاسی، اقتصاد، نیروهای مسلح، نظام‌های آموزشی، شهرها و زندگی فرهنگی خود را گسترش داد. تاریخ آن شامل دولت‌های غیرنظامی، حکومت نظامی، کشمکش‌های منطقه‌ای، دگرگونی اجتماعی و تشکیل بنگلادش در سال 1971 است. تاریخ در پاکستان از راه کتاب‌های درسی، روایت‌های خانوادگی، یادمان‌ها، موزه‌ها، ادبیات، مکان‌های دینی و روزهای ملی به یاد آورده می‌شود. خاطره‌ها بر اساس استان، زبان، دین، نسل و دیدگاه سیاسی تفاوت دارند؛ بنابراین یک روایت نمی‌تواند تجربه همه را توضیح دهد.