پاکستان وچ زبان

پاکستان دے سارے لوکاں لئی روزمرہ دی ہک زبان کائنی۔ بندے دی زبان دی چݨ گھر، محلے، سکول، کم دی تھاں، بازار، میڈیا تے سرکاری ماحول دے حساب نال بدل سڳدی اے۔ ٻہوں سارے لوک ہک توں ودھ زبان سمجھدے یا بولدے ہن۔ اردو قومی رابطے دی زبان دے طور تے ورتی ویندی اے تے تعلیم، میڈیا، سفر، عوامی رابطے تے رلی ملی زبان دے ماحول وچ عام سنݨی ویندی اے۔ ایہہ وکھ وکھ خطیاں دے لوکاں کوں جوڑدی اے، اگرچہ روانی تے پسندیدہ لفظ وکھرے تھی سڳدے ہن۔ رسمی تعلیم، اعلیٰ پڑھائی، قانون، انتظامیہ، کاروبار، سائنس تے پیشہ ورانہ رابطے وچ انگلش دا مضبوط کردار اے۔ ٻہوں سارے لوک انگلش اکیلی ورتݨ دی بجائے اردو یا علاقائی زبان دے نال ورتدے ہن۔ علاقائی زباناں کہانیاں، شاعری، مزاح، خاندانی یاد، گانے تے مقامی علم سنبھالیندیاں ہن۔ پنجاب وچ پنجابی، سندھ وچ سندھی، کئی پشتون علاقیاں وچ پشتو تے بلوچستان دے حصیاں وچ بلوچی عام بولی ویندی اے۔ سرائیکی، ہندکو، براہوی تے شمالی زباناں وی اہم ہن۔ زبان دیاں سرحداں ہمیشہ صوبائی سرحداں نال میل نہیں کھاندیاں۔ ہجرت، ویاہ، تجارت، تعلیم تے میڈیا زباناں کوں آپس وچ ملاندے ہن۔ ہک خاندان دادے دادی نال ہک زبان، ٻالاں نال ٻئی تے رسمی ماحول وچ تریجی زبان ورت سڳدا اے۔ پاکستان دیاں زباناں دے لکھݨ دے نظام تے ادبی روایتاں وکھ وکھ ہن۔ اردو تے کئی ٻئیاں زباناں عام طور تے فارسی عربی رسم الخط ورتدیاں ہن، جݙاں جو انگلش لاطینی حروف تہجی ورتدی اے۔ بولی ونڄݨ آلی زبان آواز، لفظاں تے انداز وچ لکھی زبان توں وکھری تھی سڳدی اے۔ زبان بدل بدل کے بولݨ عام اے۔ جملے وچ خاص طور تے شہر، سکول، دفتر تے آن لائن گل بات وچ اردو، انگلش یا علاقائی زبان رل سڳدی اے۔ ایہہ رلاپ سہولت، تعلیم، مزاح، پیشے یا سماجی ماحول ظاہر کر سڳدا اے۔ زبان رسائی تے رکاوٹاں پیدا کر سڳدی اے۔ صاف ترجمانی، سادہ لفظ، احترام نال تلفظ تے صبر لوکاں دی شمولیت وچ مدد کریندے ہن۔ علاقائی زبان کوں گھٹ اہم سمجھݨ نال عزت مجروح تے مقامی علم دی ونڈ کمزور تھی سڳدی اے۔