பாகிஸ்தானில் மொழி

பாகிஸ்தான் முழுவதற்கும் ஒரே அன்றாட மொழி கிடையாது. வீட்டில், அக்கம்பக்கத்தில், பள்ளியில், பணியிடத்தில், சந்தையில், ஊடகங்களில், அரசு அலுவல்களில் ஒருவர் பயன்படுத்தும் மொழிகள் மாறக்கூடும். பலருக்கு ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட மொழிகளைப் புரிந்துகொள்ளவோ பேசவோ தெரியும். உருது நாடு முழுவதும் தொடர்பை ஏற்படுத்தும் மொழியாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. கல்வி, ஊடகம், பயணம், பொது உரையாடல், வெவ்வேறு மொழி பேசுவோர் கூடும் இடங்கள் ஆகியவற்றிலும் அதை அதிகம் கேட்கலாம். வெவ்வேறு பகுதிகளைச் சேர்ந்த மக்களை அது இணைக்கிறது; இருப்பினும் மொழிப்புலமையும் விரும்பிப் பயன்படுத்தும் சொற்களும் மாறுபடும். முறையான கல்வி, உயர்கல்வி, சட்டம், நிர்வாகம், வணிகம், அறிவியல், தொழில்முறைத் தொடர்பு ஆகியவற்றில் ஆங்கிலத்துக்கு வலுவான பங்கு உள்ளது. பலர் ஆங்கிலத்தை மட்டும் பயன்படுத்தாமல், உருது அல்லது பிராந்திய மொழியுடன் சேர்த்துப் பயன்படுத்துகின்றனர். பிராந்திய மொழிகள் கதைகள், கவிதை, நகைச்சுவை, குடும்ப நினைவுகள், பாடல்கள், உள்ளூர் அறிவு ஆகியவற்றைத் தாங்கி நிற்கின்றன. பஞ்சாபில் பஞ்சாபி, சிந்தில் சிந்தி, பல பஷ்தூன் பகுதிகளில் பஷ்தோ, பலோச்சிஸ்தானின் சில பகுதிகளில் பலோச்சி ஆகியவை பரவலாகப் பேசப்படுகின்றன. சாராய்கி, ஹிந்த்கோ, பிராஹுய், வடக்குப் பகுதி மொழிகளும் முக்கியமானவை. மொழிப் பகுதிகளின் எல்லைகள் மாகாண எல்லைகளுடன் எப்போதும் பொருந்துவதில்லை. இடம்பெயர்வு, திருமணம், வணிகம், கல்வி, ஊடகம் ஆகியவை மொழிகளை ஒன்றோடொன்று தொடர்புக்குக் கொண்டுவருகின்றன. ஒரு குடும்பம் தாத்தா பாட்டியுடன் ஒரு மொழியையும், குழந்தைகளுடன் வேறொரு மொழியையும், முறையான சூழல்களில் மூன்றாவது மொழியையும் பயன்படுத்தலாம். பாகிஸ்தானின் மொழிகள் வெவ்வேறு எழுத்து முறைகளையும் இலக்கிய மரபுகளையும் கொண்டுள்ளன. உருது மற்றும் வேறு சில மொழிகள் பொதுவாக பாரசீக-அரபு எழுத்துமுறையைப் பயன்படுத்துகின்றன; ஆங்கிலம் இலத்தீன் எழுத்துமுறையைப் பயன்படுத்துகிறது. ஒலிப்பு, சொற்கள், நடை ஆகியவற்றில் பேசுமொழி எழுத்துமொழியிலிருந்து மாறுபடலாம். மொழி மாற்றிப் பேசுவது பொதுவானது. குறிப்பாக நகரங்கள், பள்ளிகள், அலுவலகங்கள், இணைய உரையாடல்கள் ஆகியவற்றில் ஒரே வாக்கியத்தில் உருது, ஆங்கிலம் அல்லது பிராந்திய மொழி கலக்கலாம். இத்தகைய கலப்பு, வசதி, கல்வி, நகைச்சுவை, தொழில் அல்லது சமூகச் சூழலை வெளிப்படுத்தலாம். மொழி அணுகலையும் தடைகளையும் உருவாக்கலாம். தெளிவான மொழிபெயர்ப்பு, எளிய சொற்கள், மரியாதையான உச்சரிப்பு, பொறுமை ஆகியவை மற்றவர்கள் பங்கேற்க உதவுகின்றன. ஒரு பிராந்திய மொழியைத் தாழ்வானதாகக் கருதுவது கண்ணியத்தைப் பாதித்து, உள்ளூர் அறிவைப் பகிர்வதையும் பலவீனப்படுத்தலாம்.