پاڪستان ۾ رومانوي رشتا

رومانوي رشتو اهڙو ناتو آهي جنهن ۾ محبت، ڪشش، خيال ۽ گڏيل زندگي ٺاهڻ جي اميد شامل هجي. ماڻهو ڪنهن رومانوي پسند لاءِ pasand جو لفظ استعمال ڪري سگهن ٿا، جنهن جو مطلب آهي ڪو ماڻهو جيڪو کين پسند هجي؛ پر اهو لفظ پاڻمرادو شاديءَ جي واعدي جو مطلب نٿو ڏئي. ڪي جوڙا اسڪول، يونيورسٽي، ڪم، مائٽن، دوستن، برادريءَ جي تقريبن يا آن لائين هنڌن تي ملن ٿا. ڪي ٻيا خاندان جي مدد سان طئي ٿيندڙ رشتو (rishta) قبول ڪن ٿا، جنهن ۾ مائٽ ممڪن شاديءَ لاءِ ٻن ماڻهن جي سڃاڻپ ڪرائين ٿا. طئي ٿيل شاديءَ جو هڪڙو ئي نمونو ناهي. خاندان ڪو رشتو تجويز ڪري سگهن ٿا ۽ پوءِ ٻنهي ماڻهن کي ڳالهائڻ ۽ فيصلو ڪرڻ جو موقعو ڏين ٿا، يا خانداني دٻاءُ گهڻو ٿي سگهي ٿو؛ تنهنڪري رضامندي ۽ انڪار ڪرڻ جي آزاديءَ تي غور ضروري آهي. محبت جي شادي (love marriage) مان عام طور مراد آهي ته جوڙو خاندان جي منظوري وٺڻ کان اڳ پاڻ هڪ ٻئي کي چونڊي. خاندان پوءِ سڃاڻپ، ڳالهين، جشن يا عملي بندوبستن ۾ شامل ٿي سگهن ٿا، پر جوڙي جون خواهشون اهم رهن ٿيون. مڱڻي (mangni) عام طور شاديءَ کان اڳ جي مڱڻي يا رسمي واعدي کي چيو ويندو آهي. اها نڪاح (nikah)، يعني اسلامي شاديءَ جي معاهدي، کان مختلف آهي. انهن مرحلن بابت رسمون پاڪستان جي برادرين ۽ مذهبن ۾ بدلجن ٿيون. ڪي جوڙا ذاتي زندگيءَ جي حفاظت ڪن ٿا، ڇاڪاڻ⁠تہ خاندان يا برادريءَ جا ماڻهو عوامي ملاقاتن کي ناپسند ڪري سگهن ٿا. جيڪڏهن ٻئي ماڻهو اهو چاهين، ته محفوظ ۽ مناسب هنڌن تي ملڻ، ڀروسي وارن واسطن وسيلي سڃاڻپ ڪرڻ يا مددگار بالغن کي شامل ڪرڻ ڪارائتو ٿي سگهي ٿو. صحتمند رومانوي رشتي لاءِ صاف رضامندي، ايماندار ڳالهه ٻولهه، مذهبي ۽ ذاتي قدرن جو احترام ۽ رابطو، تعليم، ڪم، پئسن، رهائش ۽ خاندان جي شموليت بابت اتفاق ضروري آهي. حسد، ڌمڪيون، زبردستي راز رکڻ، نگراني يا دٻاءُ محبت جون نشانيون ناهن. رومانوي رشتو شاديءَ ڏانهن وڃي سگهي ٿو، ان جي صورت بدلجي سگهي ٿي يا ختم ٿي سگهي ٿو. واعدا ڪرڻ ۾ جلدي نه ڪريو، ذاتي پيغامن ۽ تصويرن جي حفاظت ڪريو ۽ جيڪڏهن خانداني دٻاءُ، هراسان ڪرڻ، تشدد يا زور زبردستي رشتي کي غيرمحفوظ بڻائي ته ڀروسي واري مدد وٺو.