دولت په پاکستان کې

پاکستان فدرالي پارلماني جمهوریت دی. اساسي قانون د عامه واک، حقونو، بنسټونو او د فدراسیون او ولایتونو ترمنځ د اړیکو اصلي اصول ټاکي. فدرالي کچه هغه چارې سمبالوي چې یوې ملي تګلارې ته اړتیا لري، لکه دفاع، بهرني اړیکې، پیسې او ګڼ ملي قوانین. فدرالي حکومت تر ډېره له اسلام‌اباد څخه کار کوي. پاکستان څلور ولایتونه لري: پنجاب، سند، خیبر پښتونخوا او بلوچستان. هر ولایت خپله ټاکل شوې ولایتي اسمبلي او حکومت لري. ولایتي ادارې د پوهنې، روغتیا، کرنې، د پولیسو د ترتیباتو او ګڼو سیمه‌ییزو خدمتونو په برخو کې مهمې دي. د اسلام‌اباد پلازمېنې حوزه له ولایتونو جلا اداره کېږي. آزاد جمو او کشمیر او ګلګت بلتستان بېل سیاسي او اداري ترتیبات لري او باید په ساده ډول د عادي ولایتونو په توګه ونه ګڼل شي. د پاکستان پارلمان دوه خونې لري. ملي اسمبلي د ټاکنیزو حوزو له لارې د خلکو استازیتوب کوي او د فدرالي حکومت په جوړولو کې مرکزي رول لري. سنا د فدراسیون د برخو استازیتوب کوي او ولایتونو ته د ملي قانون جوړونې په بهیر کې ونډه ورکوي. ولسمشر د دولت مشر دی، په داسې حال کې چې لومړی وزیر له کابینې سره فدرالي حکومت رهبري کوي. په ورځني اداري کار کې وزارتونه، څانګې، ولایتي دفترونه، د ضلعو ادارې او سیمه‌ییز بنسټونه عامه پرېکړې عملي کوي. محکمې اساسي قانون او قوانین تفسیر کوي او د خلکو، بنسټونو او دولتي ادارو ترمنځ شخړې اورېدلی شي. قضایه قوه، پارلمان او اجرائیه قوه د دولت جلا برخې دي، خو د اساسي قانون په نظام کې یو له بل سره اړیکې لري. سیمه‌ییز حکومت د ښاروالۍ، ضلعې، تحصیل او یونین په کچه د ادارو له لارې عامه اداره اوسېدونکو ته نږدې کوي. بڼه او ځواک یې د ولایتونو ترمنځ توپیر کولی شي او واکونه یې د ولایتي قانون له مخې ټاکل کېږي. د عادي خلکو لپاره دولت د هویت اسنادو، ښوونځیو، روغتونونو، پولیسو، محکمو، مالیاتو، د ځمکو ریکارډونو، جوازونو او عامه مرستو له لارې څرګندېږي. د حکومت د مسوولې کچې پېژندل شکایت یا غوښتنلیک روښانه او اغېزمنولی شي.