Komunikasi di Filipina

Filipina ialah negara berbilang bahasa. Filipino dan bahasa Inggeris ialah bahasa rasmi yang digunakan dalam kehidupan kebangsaan, sementara ramai orang juga bertutur dalam bahasa serantau seperti Cebuano, Ilocano, Hiligaynon, Waray atau bahasa tempatan yang lain. Bahasa Inggeris biasa digunakan di sekolah, pejabat, papan tanda, pelancongan dan komunikasi formal, tetapi tahap keselesaan dan kosa kata berbeza-beza. Bahasa Filipino difahami secara meluas, dan Taglish ialah gabungan semula jadi yang digunakan dalam banyak perbualan. Kesopanan penting dalam pergaulan harian. Perkataan seperti po dan opo boleh menunjukkan rasa hormat, terutamanya kepada orang yang lebih tua atau dalam situasi formal, walaupun penggunaannya berbeza mengikut keluarga, rantau dan hubungan. Telefon bimbit lazimnya disambungkan menggunakan kredit prabayar, pelan pascabayar, Wi-Fi atau data mudah alih. Liputan boleh kuat di bandar dan lebih lemah di pergunungan, pulau terpencil, dalam sesetengah bangunan atau semasa ribut. Pemesejan berguna untuk alamat, urusan, foto dan pengesahan bertulis. Bagi rancangan penting, ulang semula waktu, tempat, nama, harga dan perkara yang akan berlaku jika rancangan berubah. Nama dan alamat mungkin ditulis dalam beberapa cara, dan lokasi boleh bergantung pada nama barangay, mercu tanda, kawasan perumahan, jalan atau bangunan. Jika boleh, sertakan pin peta bersama arahan dalam bahasa biasa. Gaya komunikasi boleh bersifat mesra dan tidak langsung. Senyuman atau jawapan “ya” mungkin bermaksud faham, bersopan atau sanggup mencuba, bukannya janji yang pasti. Jadi, ajukan soalan susulan dengan lembut apabila perkara itu penting. Lindungi akaun dan maklumat peribadi. Jangan kongsi kata laluan sekali guna, kata laluan atau kod pembayaran, dan sahkan mesej yang tidak dijangka sebelum menghantar wang atau dokumen.