Negara dan pemerintahan di Filipina

Filipina ialah sebuah republik berdaulat yang ditadbir menurut Perlembagaannya. Negara merangkumi institusi awam, pegawai yang dipilih, mahkamah, pejabat kerajaan dan pihak berkuasa tempatan yang menjalankan kuasa awam bagi negara dan rakyatnya. Kerajaan negara disusun mengikut tiga cabang utama. Kongres menggubal undang-undang, cabang eksekutif melaksanakan undang-undang dan program awam, manakala badan kehakiman mentafsir undang-undang dan memutuskan kes. Presiden mengetuai cabang eksekutif dan mengarahkan pentadbiran negara. Jabatan dan agensi kerajaan mengurus bidang seperti pendidikan, kesihatan, pengangkutan, keselamatan awam, perlindungan sosial dan kewangan awam. Kongres mempunyai dua dewan: Senat dan Dewan Perwakilan. Senat mewakili seluruh negara, manakala Dewan Perwakilan merangkumi wakil daerah dan wakil senarai parti. Filipina ialah negara kesatuan, maka kuasa negara kekal penting walaupun banyak perkhidmatan diurus pada peringkat tempatan. Unit kerajaan tempatan, yang lazim disebut LGU, merangkumi wilayah, bandar raya, perbandaran dan barangay. Barangay ialah unit kerajaan tempatan yang paling kecil dan sering menjadi pejabat awam pertama yang dikunjungi orang ramai untuk mendapatkan dokumen masyarakat, menangani isu setempat dan penyelarasan asas. Bandar raya dan perbandaran mengurus perkhidmatan tempatan dan dikelompokkan dalam wilayah, walaupun bandar raya yang sangat membangun mungkin beroperasi secara bebas daripada wilayah. Wilayah Autonomi Bangsamoro di Mindanao Muslim mempunyai aturan politik autonomi yang tersendiri dalam Filipina. Ini bermakna sesetengah hal wilayah diatur secara berbeza di sana, sementara kuasa perlembagaan negara tetap terpakai. Kuasa awam dibatasi oleh Perlembagaan, undang-undang, keputusan mahkamah, belanjawan dan prosedur pentadbiran. Warganegara boleh meminta perkhidmatan kerajaan, mengemukakan aduan, menyertai rundingan, mengundi, mendapatkan rekod jika dibenarkan dan mencabar keputusan yang menyalahi undang-undang melalui saluran yang sewajarnya. Negara boleh menyediakan perlindungan, infrastruktur, pendidikan, program kesihatan dan kemudahan awam lain, tetapi perkhidmatan mungkin berbeza mengikut lokasi dan sumber. Mengenal pasti pejabat yang bertanggungjawab selalunya langkah praktikal pertama apabila memerlukan bantuan.