Przyjaźń w Polsce

„Przyjaźń” oznacza relację przyjacielską. Przyjaciela można nazwać „przyjacielem” lub „przyjaciółką”, natomiast „kolega” lub „koleżanka” zależnie od kontekstu może oznaczać przyjaciela, kolegę z klasy lub pracy albo osobę z dalszego kręgu znajomych. Przyjaźnie często zaczynają się w szkole, pracy, na studiach, podczas uprawiania sportu, rozwijania hobby, w sąsiedztwie, wspólnocie religijnej lub grupie internetowej. Wspólne zwyczaje ułatwiają ponowne spotkania. Wiele przyjaźni umacnia się dzięki regularnym wiadomościom, wizytom, spacerom, wspólnym posiłkom, świętowaniu i pomocy w trudnych okresach. Zakres kontaktu i niezależności różni się w zależności od przyjaciół. Gościnność może być częścią przyjaźni: może obejmować zaproszenie do domu, poczęstunek lub przedstawienie innych osób. Gość powinien jednak szanować czas, dom i granice gospodarza. Zaufanie buduje się, dotrzymując obietnic, chroniąc prywatne informacje i rozmawiając szczerze, bez prób kontrolowania drugiej osoby. Przyjaźń nie wymaga zgody we wszystkich kwestiach światopoglądowych ani dotyczących wyborów życiowych. Polscy przyjaciele mogą żartować, droczyć się, używać przezwisk i mówić nieformalnie, gdy czują się swobodnie. Są to jednak indywidualne sygnały, dlatego warto zwracać uwagę, czy druga osoba dobrze się z tym czuje. Grupy przyjaciół mogą różnić się wiekiem, językiem, pochodzeniem i stopniem zażyłości. Niektóre przyjaźnie są lokalne i wiążą się z częstymi spotkaniami, inne trwają na odległość i opierają się na okazjonalnym kontakcie. Przyjaźń staje się niezdrowa, gdy jedna osoba wielokrotnie wykorzystuje drugą, ignoruje jej zgodę, rozpowiada sekrety lub wymaga stałej dostępności. Jasne granice i spokojna rozmowa mogą pokazać, czy relacja może pozostać zdrowa.