Prawo imigracyjne w Polsce

W Polsce obywatel innego państwa jest zwykle określany jako cudzoziemiec (cudzoziemiec). Przepisy imigracyjne dotyczą wjazdu, pobytu, pracy, nauki, życia rodzinnego, ochrony i wyjazdu. Obywatele UE i EOG zasadniczo podlegają innym zasadom niż osoby, które nie są obywatelami UE ani EOG. Obywatele państw spoza UE mogą potrzebować wizy, zezwolenia na pobyt lub innej podstawy prawnej pobytu. Pobyt krótkoterminowy i długoterminowy są traktowane odmiennie. Osoba, która chce mieszkać w Polsce dłużej, może ubiegać się o zezwolenie na pobyt czasowy (zezwolenie na pobyt czasowy) albo kwalifikować się do pobytu stałego lub innego statusu. Karta pobytu (karta pobytu) to dokument potwierdzający określone uprawnienia pobytowe. Należy odróżniać samą kartę od leżącej u jej podstaw decyzji lub statusu prawnego. Praca, nauka, działalność gospodarcza, łączenie rodzin i względy humanitarne mogą wiązać się z różnymi wymaganiami. Zezwolenie na pracę i prawo pobytu mogą być odrębnymi sprawami, więc jeden dokument nie zawsze zastępuje drugi. Wnioski są zazwyczaj rozpatrywane przez wojewodę (wojewoda) za pośrednictwem właściwego urzędu wojewódzkiego. Sprawy graniczne mogą należeć do Straży Granicznej, a niektóre krajowe sprawy imigracyjne — do organów centralnych. Typowe procedury wymagają złożenia wniosku, dokumentów tożsamości, dowodu celu pobytu, a w odpowiednich przypadkach potwierdzenia zakwaterowania lub środków, a czasem także odcisków palców lub innych dowodów. Organ może poprosić o dodatkowe dokumenty lub wyjaśnienia. Prawo imigracyjne ma istotne ograniczenia, ponieważ drobne błędy, brak dokumentów lub wygaśnięcie statusu mogą wpłynąć na możliwość pobytu lub pracy. Przed zmianą pracodawcy, celu pobytu lub adresu zawsze sprawdź podstawę prawną swojego aktualnego pobytu.