ხელოვნება რუსეთში

რუსული ხელოვნება ვითარდებოდა ადგილობრივი ტრადიციების, მართლმადიდებლობის, ევროპული მიმდინარეობების, აზიური კულტურებისა და რუსეთის მიწებზე მცხოვრები მრავალი ხალხის ურთიერთზეგავლენით. ამ ნაზავმა ერთი უცვლელი სტილის ნაცვლად სხვადასხვა მხატვრული ენა შექმნა. ხატები წმინდა გამოსახულებებია, რომლებსაც მართლმადიდებლურ ღვთისმსახურებასა და რელიგიურ ტრადიციაში იყენებენ. ისინი დადგენილ ვიზუალურ წესებს მისდევს და სულიერ დანიშნულებასაც ემსახურება, ამიტომ ჩვეულებრივ დეკორატიულ ფერწერულ ნამუშევრებად არ უნდა მივიჩნიოთ. ეკლესიები, მონასტრები, სასახლეები, ხის ნაგებობები და ქალაქების გეგმები აჩვენებს, როგორ განსაზღვრავდა რუსულ არქიტექტურას რელიგია, სახელმწიფო ძალაუფლება, სიმდიდრე, კლიმატი და ადგილობრივი მასალები. რეგიონული სამშენებლო ტრადიციები შეიძლება მნიშვნელოვნად განსხვავდებოდეს იმპერიული ქალაქების სტილისგან. რუსული ფერწერა მოიცავს რელიგიურ ხელოვნებას, პორტრეტებს, პეიზაჟებს, ისტორიულ სცენებსა და სოციალურ თემებს. მეცხრამეტე საუკუნე ცნობილია მხატვრებით, რომლებიც დაკვირვების სიზუსტეს საზოგადოებაზე, მორალსა და ეროვნულ ცხოვრებაზე ფიქრს უთავსებდნენ. მეოცე საუკუნის დასაწყისში გავლენიანი ავანგარდული ექსპერიმენტები განვითარდა. მხატვრები იკვლევდნენ აბსტრაქციას, გეომეტრიას, ფერს, თეატრს, დიზაინსა და ახალ იდეებს იმის შესახებ, თუ როგორ შეეძლო ხელოვნებას თანამედროვე ცხოვრების ფორმირება. ბალეტი, ოპერა, თეატრი, კლასიკური მუსიკა და კინო რუსეთის საშემსრულებლო ხელოვნების მემკვიდრეობის მნიშვნელოვანი ნაწილია. სწავლება ხშირად მომთხოვნია, ხოლო ისეთი დაწესებულებები, როგორიცაა თეატრები, კონსერვატორიები და აკადემიები, ხელოვანთა კარიერაში მნიშვნელოვან როლს ასრულებს. ხალხური და რეგიონული ხელოვნება მოიცავს ხის ნაკეთობებს, ქსოვილის ორნამენტებს, მოხატულ საგნებს, ლითონის დამუშავებას, ქარგვას, კერამიკასა და დეკორატიულ რეწვას. მათი მნიშვნელობა და ტექნიკა რეგიონებისა და თემების მიხედვით განსხვავდება. მუზეუმები და აკადემიები ინახავს ძველ ნამუშევრებს, ასწავლის სახელოვნებო უნარებს და წარმოაჩენს ეროვნულ და რეგიონულ ნარატივებს. დამოუკიდებელი ხელოვანები, დიზაინერები, ფოტოგრაფები და ციფრული შემოქმედები ტრადიციული ინსტიტუტების გარეთაც მუშაობენ. მთავარი შეზღუდვებია ხელმისაწვდომობა, ხარჯი, მანძილი, ინსტიტუციური შერჩევა და მრავალფეროვანი კულტურის მხოლოდ ცნობილი სახელებით წარმოჩენის საფრთხე. ფართო ხედვა მოიცავს ადგილობრივ შემოქმედებს, ცოცხალ თემებსა და ხელოვნების სხვადასხვა დანიშნულებას.