Լեզուն Ռուսաստանում

Ռուսերենը (русский язык) Ռուսաստանում պետական կառավարման, կրթության, լրատվամիջոցների, ճանապարհորդության և տարբեր տարածաշրջաններից մարդկանց միջև հաղորդակցության մեջ օգտագործվող հիմնական լեզուն է։ Այն պատկանում է սլավոնական լեզվաընտանիքին։ Ռուսերենի այբուբենը կիրիլյան է և ներառում է տառեր, որոնք կարող են ծանոթ թվալ, բայց այլ հնչյուններ ունեն։ Ցուցանակները կարդալն ավելի հեշտ է դառնում այբուբենն ու ամենատարածված հնչյունական օրինաչափությունները սովորելուց հետո։ Ռուսերենի գոյականներն ու ածականները փոխում են ձևը՝ ըստ քերականական հոլովի, թվի և սեռի։ Բայերն էլ արտահայտում են կարևոր տարբերություններ, օրինակ՝ ավարտված կամ ընթացող գործողությունը, որը հաճախ կոչվում է կերպ։ Անունը սովորաբար ներառում է անձնանուն, ազգանուն և հայրանուն (отчество), որը կազմվում է ծնողի անձնանունից։ Պաշտոնական միջավայրում մարդուն կարող են դիմել անձնանունով և հայրանունով։ Ռուսերենում «դու»-ի երկու ձև կա՝ ավելի պաշտոնական և ավելի մտերմիկ. вы-ն պաշտոնական կամ հոգնակի ձևն է, իսկ ты-ն՝ մտերմիկ և եզակի։ Ты-ի անցնելը հաճախ ավելի մտերմիկ հարաբերության նշան է, սակայն հարմար պահը կախված է հարաբերությունից։ Քաղաքավարի հաղորդակցությունը հաճախ ներառում է ողջույններ, շնորհակալություն, խնդրանքներ և հստակ դիմելաձև։ Տոնը, դեմքի արտահայտությունն ու իրավիճակը նույնքան կարևոր են, որքան բառերի ճշգրիտ ընտրությունը։ Ռուսաստանը բազմալեզու է։ Թաթարերենը, բաշկիրերենը, չեչեներենը, չուվաշերենը, բուրյաթերենը, սախան և շատ այլ լեզուներ կարևոր են որոշ համայնքներում, դպրոցներում, ընտանիքներում և մշակութային հաստատություններում։ Տարածաշրջանային առոգանությունն ու բառապաշարը կարող են տարբերվել, իսկ քաղաքային խոսքում կարող են հանդիպել փոխառություններ, մասնագիտական եզրեր և երիտասարդական ժարգոն։ Ժարգոնը արագ է փոխվում և կարող է անհարմար լինել պաշտոնական իրավիճակներում։ Սովորողների հիմնական դժվարություններն են արտասանությունը, բառերի վերջավորությունները, բայական կերպը և գրավոր ու խոսակցական լեզվի տարբերությունը։ Օգտակար փոքր բառապաշարն ու ուշադիր լսելն ավելի արժեքավոր են, քան առանձին բառեր անգիր անելը։