A lingua en España

O castelán é a lingua oficial do Estado español e enténdese amplamente en todo o país. Tamén se chama castellano, especialmente cando se distingue das outras linguas de España. Varias comunidades autónomas recoñecen outra lingua oficial xunto co castelán. Entre elas están o catalán ou o valenciano nos seus territorios respectivos, o galego en Galicia e o éuscaro nos territorios vascofalantes onde ten carácter oficial. Os nomes catalán e valenciano teñen significado cultural e político, ademais de lingüístico. Emprega o nome establecido localmente e evita converter unha conversa cotiá nunha discusión sobre identidade. O galego está estreitamente emparentado co portugués, pero ten unha norma e unha tradición literaria propias. O éuscaro non é unha lingua románica e ten unha estrutura distinta da do castelán e das linguas veciñas. España tamén ten outras variedades lingüísticas rexionais, con distintas formas de recoñecemento e uso cotián. A súa presenza local pode ser forte aínda que non todo o mundo as fale. As escolas, as administracións, a sinalización, os medios de comunicación e as institucións culturais poden usar dúas linguas nos territorios cooficiais. O uso concreto depende do lugar, da institución e do público. O propio castelán varía en pronuncia, vocabulario e ritmo por toda España. Un acento rexional é unha variedade normal, non unha forma incorrecta de falar. A maioría das interaccións cotiás poden comezar en castelán, pero saudar na lingua local adoita ser unha mostra de respecto. Se non entendes, pide con calma continuar nunha lingua que compartades. A competencia lingüística e a identidade cultural non son o mesmo. Alguén pode identificarse moito cunha lingua aínda que a fale de xeito imperfecto, ou falala con fluidez sen reivindicar esa identidade.