Natureza en España

A palabra española habitual para natureza é naturaleza. Inclúe plantas e animais silvestres, fungos, auga, rochas, solos, paisaxes e as relacións que manteñen en funcionamento os ecosistemas. España ten varios grandes tipos de contornas naturais. O norte máis húmido é diferente de boa parte do territorio mediterráneo peninsular, mentres que as cordilleiras, as mesetas interiores, os vales fluviais, as zonas áridas do sueste e as illas Baleares e Canarias albergan formas de vida características. Os ecosistemas mediterráneos están adaptados a veráns calorosos e secos e a precipitacións irregulares. Os bosques de folla perenne, o mato, os pasteiros e as paisaxes tradicionais en mosaico poden ser ricos en especies, pero tamén sensibles á erosión, á seca, aos incendios e ao desenvolvemento mal planificado. As zonas atlánticas adoitan ser máis verdes e húmidas, con bosques, prados, ríos e hábitats costeiros. Nas zonas de montaña, a natureza cambia axiña coa altitude, e estas áreas ofrecen refuxio, fontes de auga e corredores migratorios importantes. As zonas húmidas, os ríos, as dunas, os cantís, as pradarías mariñas e outros hábitats costeiros ou de auga doce son importantes para a cría, a alimentación e as migracións. Poden resultar prexudicados pola contaminación, a extracción de auga, o pisoteo, as especies invasoras e a construción. España protexe a natureza mediante varias categorías de espazos naturais protexidos. Inclúen parques nacionais, parques naturais, reservas, áreas mariñas e outras figuras; cada unha ten unha finalidade, unha administración responsable e unhas normas para as persoas visitantes. O acceso á natureza non é ilimitado. As restricións de acceso por risco de incendio, os peches estacionais, os sendeiros sinalizados, os permisos, as normas sobre cans e as prohibicións de recoller plantas ou molestar animais poden aplicarse segundo o lugar e as condicións. A natureza sa proporciona auga limpa, solo fértil, polinización, regulación do clima, lecer, medios de vida locais e protección fronte a algúns perigos. A conservación ten límites cando os hábitats quedan illados, os recursos se sobreexplotan ou a presión das visitas supera o que un lugar pode soportar.