Veguhastin li Swêdê

Veguhastina giştî (kollektivtrafik) wateya veguhastina giştî ye. Li gorî cihî, dibe ku otobês, trênên herêmî, trênê rêwiyên rojane (pendeltåg), trênê metro (tunnelbana), tramway (spårvagn) û keştî dihewîne. Veguhastin li gorî herêm û cihê tê rêxistinkirin, ji ber vê yekê bilêt û qadên rêwîtiyê dikarin li cihan cuda bin. Dibe ku rêwîtiyek ji yek operatorî zêdetir bikar bîne, lê rêwî divê ji bo rê û herêm an zona bikarhatî bilêteke derbasdar hebe. Amûra planandina rêwîtiyê (reseplanerare) rêwîtiyan plan dike. Berî derketinê, rawestgeha destpêkê û ya gihîştinê, guherîn, dûrahiya meşê, platform an rawestgeh û peyamên xizmetê kontrol bike, nemaze heke rê nenas be. Trên bajar û herêman bi hev ve girêdide; otobês jî bi gelemperî xizmeta taxên herêmî dike. Li bajarên mezin, meş, bisîklet, otobês, metro û tramway dikarin ji ajotina erebeyê û cihê parkkirinê zûtir an hêsantir bin. Çanda veguhastinê ya Swêdê rêzgirtina rêkûpêk di siwarbûnê de û baldariya ji bo rêwiyên din girîng dibîne. Berî ku bikevî, bihêle kes derkevin; dengê xwe nizm bihêle; cihê pêşîn ji bo kesên pêdivîdar bihêle û nîşan û fermanên karmendan bişopîne. Bisîklet ajotina gelemperî ye, lê ajotina ewle ronahî û xuya bûnê di demsalên tarî de, helmeteke guncaw, frênên dixebitin û baldariya rêyên bisîkletê û derbasgehên rê dixwaze. Ajotina erebeyê li Swêdê destûrnameya derbasdar, wesayîteke guncaw û rêzgirtina ji nîşanên rê, hewa, peyayan, bisîkletan û heywanên kovî dixwaze. Rewşa zivistanê dikare rê û demên rêwîtiyê dijwartir bike. Derbasbûnên ji destçûn, betalî û derengmayîn ihtîmalên asayî ne. Demeke hinekî zêde ji xwe re bihêle, alternatîfa pratîk a din bizane û heta rêwîtî bi dawî bibe bilêt an pejirandina rêwîtiyê biparêze.