ศิลปะในประเทศไทย

พบงานศิลปะไทยได้ในศาสนสถาน บ้าน พื้นที่สาธารณะ ตลาด โรงเรียน หอศิลป์ และสื่อดิจิทัล งานศิลปะอาจสร้างขึ้นเพื่อการบูชา การสอน ความงาม การใช้ในชุมชน การหารายได้ หรือการแสดงออกส่วนบุคคล สถาปัตยกรรมและการตกแต่งวัดเป็นศิลปะรูปแบบสำคัญ อาคาร หลังคา ทางเข้า รูปปั้น และจิตรกรรมฝาผนังมักทำงานร่วมกันเพื่อสร้างสภาพแวดล้อมที่ศักดิ์สิทธิ์และให้ความรู้ จิตรกรรมดั้งเดิมมักนำเสนอเรื่องราวทางศาสนา บทเรียนทางศีลธรรม ชีวิตท้องถิ่น และโลกเชิงสัญลักษณ์ ความหมายอาจขึ้นอยู่กับท่าทาง สี สิ่งของ ตำแหน่ง และความสัมพันธ์ระหว่างฉากต่าง ๆ ประติมากรรมมีทั้งพระพุทธรูป รูปผู้พิทักษ์ อนุสรณ์ วัตถุตกแต่ง และผลงานสมัยใหม่ รูปแบบแตกต่างกันไปตามยุคสมัยและภูมิภาค จึงไม่มีรูปลักษณ์แบบเดียวที่เป็นตัวแทนของประติมากรรมไทยทั้งหมด ขนบงานหัตถกรรมประกอบด้วยการทอผ้า การจักสาน งานไม้ เซรามิก งานโลหะ งานแกะสลัก เครื่องประดับ หน้ากาก และสิ่งทอตกแต่ง ทักษะอาจถ่ายทอดผ่านครอบครัว โรงช่าง วัด โรงเรียน และกลุ่มชุมชน การแสดงและการออกแบบภาพก็เป็นส่วนหนึ่งของโลกศิลปะในความหมายกว้างเช่นกัน การเต้นรำ ละคร หุ่นกระบอก ดนตรี เครื่องแต่งกาย ภาพยนตร์ ภาพประกอบ และสถาปัตยกรรมเชื่อมโยงการเคลื่อนไหว เสียง เรื่องราว และภาพเข้าด้วยกัน ศิลปินสมัยใหม่และร่วมสมัยอาจนำสัญลักษณ์เก่ามาใช้ใหม่หรือตั้งคำถามต่อแนวคิดที่คุ้นเคย ผลงานอาจพูดถึงเมือง ความเหลื่อมล้ำ อัตลักษณ์ ความทรงจำ นิเวศวิทยา การย้ายถิ่น และประสบการณ์ในชีวิตประจำวัน ศิลปะสร้างความภาคภูมิใจ รายได้ การเรียนรู้ และความต่อเนื่องทางวัฒนธรรมได้ แต่ก็อาจถูกทำให้เป็นสินค้าเชิงพาณิชย์หรือถูกนำออกจากบริบทเดิมได้เช่นกัน ให้พิจารณาว่าใครเป็นผู้สร้างงาน สร้างให้ใคร และชุมชนปฏิบัติต่อผลงานนั้นอย่างไร