การสื่อสารในประเทศไทย

ภาษาไทย หรือที่เรียกว่า phasa Thai หรือ ภาษาไทย เป็นภาษาทางการหลักและเป็นภาษาที่ใช้ในชีวิตประจำวัน นอกจากนี้ยังมีการใช้ภาษาประจำภูมิภาคและภาษาถิ่น โดยเฉพาะในครอบครัวและชุมชน ภาษาไทยเป็นภาษาที่มีวรรณยุกต์ ระดับเสียงของคำจึงอาจเปลี่ยนความหมายได้ ผู้เริ่มเรียนก็ยังสื่อสารได้ดีด้วยวลีง่าย ๆ ท่าทาง ที่อยู่ที่เขียนไว้ และการพูดซ้ำอย่างอดทน มีการใช้ภาษาอังกฤษอย่างแพร่หลายในด้านการท่องเที่ยว ธุรกิจระหว่างประเทศ การศึกษาระดับอุดมศึกษา และบริการบางประเภทในเมือง แต่ในพื้นที่ชนบทและเรื่องทางการหรือทางเทคนิคที่มีรายละเอียด ภาษาอังกฤษอาจใช้ได้ไม่แน่นอน ไหว้เป็นการทักทายหรือแสดงความเคารพด้วยการประนมมือและก้มศีรษะเล็กน้อย การใช้ไหว้ขึ้นอยู่กับอายุ สถานะ ความสนิทสนม และสถานการณ์ การทำตามระดับการไหว้ของอีกฝ่ายจึงเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด คำลงท้ายสุภาพมีความสำคัญในภาษาไทย โดยทั่วไปผู้พูดชายใช้คำว่า ครับ และผู้พูดหญิงใช้คำว่า ค่ะ ท้ายประโยคสุภาพ แต่การใช้ภาษาเป็นเรื่องเฉพาะบุคคลและขึ้นอยู่กับบริบท การใช้ชื่อ ชื่อเล่น คำนำหน้า และคำเรียกตามความสัมพันธ์แตกต่างจากหลายบริบทในโลกตะวันตก ผู้คนอาจใช้ชื่อเล่นในชีวิตประจำวัน แต่เอกสารทางการใช้ชื่อเต็ม โทรศัพท์และการส่งข้อความเป็นส่วนสำคัญของการประสานงานในชีวิตประจำวัน ที่อยู่ภาษาไทย หมุดแผนที่ ภาพถ่าย หรือประโยคแปล อาจช่วยแก้ปัญหาที่พูดภาษาอังกฤษอย่างเดียวแก้ไม่ได้ ความเสี่ยงหลักคือการปฏิเสธทางอ้อม การเข้าใจวันที่หรือตัวเลขผิด บริบทสูญหายระหว่างการแปล และการบันทึกข้อมูลติดต่อผิดคน ควรยืนยันข้อมูลสำคัญเป็นลายลักษณ์อักษร