ထိုင်းနိုင်ငံတွင် ဆက်လက်ပညာသင်ယူခြင်း

ထိုင်းနိုင်ငံတွင် ဆက်လက်ပညာသင်ယူခြင်းသည် တက္ကသိုလ်သို့ ပြန်တက်ခြင်းထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သည်။ ၎င်းတွင် လူကြီးပညာရေး၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကျွမ်းကျင်မှုသင်တန်း၊ လုပ်ငန်းခွင်သင်ယူမှု၊ ရပ်ရွာသင်တန်းများ၊ ဘာသာစကားသင်တန်းများ၊ ဒစ်ဂျစ်တယ်သင်ယူမှုနှင့် ပိုမိုအချိန်ညှိနိုင်သော ပညာရေးလမ်းကြောင်းကို လိုချင်သူများအတွက် အစီအစဉ်များ ပါဝင်သည်။ ကျောင်းပြင်ပပညာရေးအတွက် ဒေသသုံးဝေါဟာရမှာ การศึกษานอกระบบ ဖြစ်ပြီး အင်္ဂလိပ်လို non-formal education ဟုခေါ်သည်။ ထိုသင်ယူမှုသည် ပုံမှန်ကျောင်းစနစ်ပြင်ပတွင် ရှိသူများ သို့မဟုတ် အလုပ်၊ မိသားစု၊ အကွာအဝေး သို့မဟုတ် အခြားတာဝန်များနှင့် ကိုက်ညီသည့် အချိန်ဇယားလိုအပ်သူများကို ပံ့ပိုးနိုင်သည်။ သင်တန်းများသည် လက်တွေ့၊ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ၊ ဖန်တီးမှုဆိုင်ရာ သို့မဟုတ် ကိုယ်ပိုင်ဖွံ့ဖြိုးမှုကို ဦးတည်နိုင်သည်။ ဥပမာများတွင် ဟင်းချက်ခြင်း၊ ပြုပြင်ခြင်း၊ စိုက်ပျိုးရေး၊ စီးပွားရေးအခြေခံများ၊ ရုံးသုံးဆော့ဖ်ဝဲ၊ အွန်လိုင်းအလုပ်၊ ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာကျွမ်းကျင်မှုများ၊ ဘာသာစကားများနှင့် နောက်ထပ်ပညာရေးအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ သင်ယူသူအချို့သည် လက်မှတ်လိုချင်ကြပြီး အချို့မှာ လက်တွေ့အသုံးချနိုင်သော စွမ်းရည်ကိုသာ အဓိကလိုအပ်ကြသည်။ လက်မှတ်တစ်ခုသည် တက်ရောက်မှု သို့မဟုတ် ပြီးဆုံးမှုကို ပြသနိုင်သော်လည်း ၎င်း၏တန်ဖိုးသည် ထုတ်ပေးသည့်အဖွဲ့အစည်းနှင့် အလုပ်ရှင်များ သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းအစီအစဉ်များက အသိအမှတ်ပြုမပြုအပေါ် မူတည်သည်။ သင်တန်းကို စာသင်ခန်း၊ အလုပ်ရုံ၊ ရပ်ရွာနေရာ၊ လုပ်ငန်းခွင် သို့မဟုတ် အွန်လိုင်းတွင် ပြုလုပ်နိုင်သည်။ လက်တွေ့သင်တန်းများတွင် သရုပ်ပြခြင်း၊ ကြီးကြပ်မှုအောက် လေ့ကျင့်ခြင်း၊ တုံ့ပြန်ချက်ပေးခြင်းနှင့် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကို အကဲဖြတ်ရန် ရှင်းလင်းသောနည်းလမ်း ပါဝင်လျှင် ပိုမိုထိရောက်သည်။ အဓိကအကျိုးကျေးဇူးမှာ အချိန်ညှိနိုင်မှုဖြစ်သည်။ သင်ယူသူများသည် ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုချင်းစီ ထပ်ဖြည့်နိုင်သည်၊ အလုပ်ကို တိုးတက်စေနိုင်သည်၊ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းပြောင်းလဲရန် ပြင်ဆင်နိုင်သည် သို့မဟုတ် အလုပ်မှ လုံးဝထွက်စရာမလိုဘဲ ဆက်လက်သင်ယူနိုင်သည်။ ကန့်သတ်ချက်များတွင် သင်တန်းအရည်အသွေး မညီမျှခြင်း၊ သင်ယူရလဒ် မရှင်းလင်းခြင်း၊ စက်ကိရိယာ မလုံလောက်ခြင်း၊ လက်တွေ့လေ့ကျင့်မှု နည်းပါးခြင်းနှင့် နေရာတိုင်းတွင် တူညီသော အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် လက်မှတ်များ ပါဝင်သည်။ သင်တန်းအမည်ကိုသာမကြည့်ဘဲ အမှန်တကယ်သင်ကြားမှုနှင့် အကဲဖြတ်မှုကို သင်ယူသူများ ဆန်းစစ်သင့်သည်။ အသုံးဝင်သော ပထမခြေလှမ်းမှာ တိုင်းတာနိုင်သည့် ရည်မှန်းချက်တစ်ခု သတ်မှတ်ခြင်းဖြစ်သည်၊ ဥပမာ အလုပ်တာဝန်တစ်ခု ပြီးမြောက်ခြင်း၊ အကဲဖြတ်မှုအောင်မြင်ခြင်း၊ အစုအဖွဲ့ပြသနိုင်သော လက်ရာတစ်ခု ဖန်တီးခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ထပ်အစီအစဉ်တစ်ခုအတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်ခြင်း။ ထို့နောက် သင်တန်းအကြောင်းအရာ၊ အချိန်ဇယား၊ လေ့ကျင့်မှု၊ ပံ့ပိုးမှု၊ အကဲဖြတ်မှုနှင့် အသိအမှတ်ပြုမှုတို့ကို နှိုင်းယှဉ်ပါ။