Türkiye Cumhuriyeti’nde Aile

Türkiye Cumhuriyeti’nde aile, genellikle aynı hanede yaşayan kişileri ve daha geniş bir akraba çevresini kapsar. Aile sözcüğü aileyi, akraba sözcüğü ise akrabaları anlatır. Hanelerde anne babalar ve çocuklar, çocuksuz çiftler, tek ebeveynli aileler, yaşlı akrabalar veya yalnız yaşayan kişiler bulunabilir. Pek çok akraba yakınlarda ya da başka bir şehirde yaşasa da bağlarını sıkı biçimde sürdürebilir. Önemli aile terimleri arasında anne, baba, kardeş, büyük erkek kardeş için abi, büyük kız kardeş için abla, baba tarafından amca, anne tarafından dayı, anne tarafından teyze, baba tarafından hala ve kuzen yer alır. Büyükanne ve büyükbabalar ile yaşça büyük akrabalar çocuk bakımında, tavsiyelerde, ziyaretlerde ve aile kutlamalarında etkin rol oynayabilir. Yetişkin çocukların yaşlı anne babalarına yardım etmesiyle destek ters yönde de ilerleyebilir. Aile günlerinde ziyaretler, birlikte yemekler, dini veya ulusal bayramlar, düğünler, doğumlar ve yas törenleri yer alabilir. Misafirperverlik ve yiyecek ya da çay ikramı ilgi ve saygı göstergesi olabilir. Evlilik, iki eşin yanı sıra iki aile arasında da ilişkiler kurar. Nişan ve düğün gelenekleri aileye ve yere göre büyük ölçüde değişir; resmi nikâh ise evliliğin devletçe tanınan resmi temelidir. Bazı aileler sık iletişim, ortak kararlar veya barınma ve para konusunda yardım bekler. Başka aileler mahremiyete, eşit bağımsızlığa veya ayrı yaşamaya daha çok önem verir. Aile aidiyet, çocuk bakımı, tavsiye, acil durum yardımı ve pratik olanaklar sağlayabilir. Eğitim, iş, evlilik, toplumsal cinsiyet rolleri, para veya kişinin nerede yaşaması gerektiği konusunda baskı da yaratabilir. İyi bir ilk adım, kişinin aileyi nasıl tanımladığını, hangi akrabalarına yakın olduğunu, ne tür desteği memnuniyetle karşıladığını ve hangi konuların özel olduğunu sormaktır. Saygılı iletişim önemlidir; çünkü bir aile için olağan olan bir alışkanlık başka bir aileye müdahaleci veya mesafeli gelebilir.