قانون کار در ترکمنستان

اشتغال در ترکمنستان عموماً تابع قانون کار است؛ حتی وقتی طرفین ترتیب خود را قرارداد مدنی می‌نامند، اما کار در عمل اشتغال تابع است. کارکنان حق انتخاب آزاد حرفه و محل کار، مزد برابر، کار در شرایط ایمن و حمایت در برابر بیکاری دارند. تبعیض بر پایه ملیت، نژاد، جنسیت، تبار، وضعیت، محل اقامت، زبان، سن، دین، نظر سیاسی یا عضویت حزبی ممنوع است. مقررات محلی محل کار و توافق‌های جمعی ممکن است حمایت بیشتری بدهند، اما نمی‌توانند حداقل تضمین قانونی را کاهش دهند. رابطه اشتغال ممکن است نامحدود یا مدت‌دار باشد. قرارداد مدت‌دار معمولاً نباید بیش از پنج سال طول بکشد و به علت مجاز قانونی یا واقعی مانند جایگزینی کارمند غایب، کار فصلی، کار در خارج، پروژه یا استخدام از سوی کارفرمای کوچک یا خصوصی نیاز دارد. مدت ثابتِ بی‌دلیل ممکن است رابطه نامحدود تلقی شود. کارفرما معمولاً بر پایه درخواست کتبی دستور استخدام صادر می‌کند؛ کارفرمای خصوصی و کارمند قرارداد کتبی می‌بندند. شروع واقعی کار می‌تواند رابطه اشتغال را برقرار کند و سپس دستور باید ظرف سه روز تقویمی صادر شود. ممکن است کارمند به مدرک هویت، مدرک نظامی، трудовая книжка (دفترچه سابقه کار)، مدرک صلاحیت و در صورت لزوم اسناد پزشکی نیاز داشته باشد. کارفرما باید دستور را ظرف سه روز برای بررسی ارائه کند. دوره آزمایشی معمولاً نباید از سه ماه یا برای جایگاه مدیریتی از شش ماه بیشتر باشد و برای چند گروه از جمله زیر ۱۸ سال، کارکنان باردار، افراد دارای معلولیت، والدین کودک زیر سه سال و کارگران فصلی یا موقت منتفی است. سن حداقل عمومی قرارداد کار ۱۸ سال است. افراد کم‌سن‌تر فقط در موارد محدود تعریف‌شده می‌توانند کار کنند و رضایت لازم خود فرد، والد یا سرپرست و مرجع سرپرستی را می‌خواهند. افراد زیر ۱۶ سال حداکثر ۲۴ ساعت و افراد ۱۶ تا ۱۸ سال حداکثر ۳۶ ساعت در هفته کار می‌کنند. افراد زیر سن قانونی پیش از اشتغال به معاینه پزشکی نیاز دارند. کارکنان باید کار توافق‌شده را انجام دهند، دستورهای قانونی و انضباط محل کار را رعایت کنند، مقررات ایمنی را اجرا کنند، از اطلاعات محرمانه محافظت کنند و از دارایی کارفرما نگهداری کنند. کارفرما باید کار و محل کار فراهم کند، مزد بپردازد، زمان کار را ثبت کند، بیمه بازنشستگی را ترتیب دهد، از داده شخصی محافظت کند، سوابق اشتغال را حفظ کند، آموزش ایمنی و دسترسی نمایندگان کارکنان را فراهم کند و زیان شناخته‌شده قانونی را جبران کند. کارفرما باید کاری را که ادامه‌اش جان یا سلامت را تهدید می‌کند متوقف کند. زمان کار عادی به ۴۰ ساعت در هفته محدود است. کار دارای شرایط زیان‌آور یا پرخطر به ۳۶ ساعت محدود می‌شود و کارمند دارای معلولیت می‌تواند بنا بر توصیه MSEK هفته کاری کاهش‌یافته دست‌کم ۳۶ساعته بدون کاهش مزد داشته باشد. کار شبانه از ۲۲:۰۰ تا ۰۶:۰۰ است و معمولاً شیفت را یک ساعت کوتاه می‌کند. کار پاره‌وقت توافق‌شدنی است و کارفرما باید برای کارمند باردار، والد کودک زیر ۱۴ سال یا مراقب، بنا به درخواست فراهم کند. اضافه‌کاری فقط در موارد استثنایی با رضایت کتبی مجاز است، عموماً به چهار ساعت در دو روز پیاپی و ۱۲۰ ساعت در سال محدود است و برای کارکنان باردار و زیر ۱۸ سال ممنوع است. اضافه‌کاری دو برابر نرخ معمول پرداخت یا با استراحت جبران می‌شود. استراحت هفتگی باید دست‌کم ۴۲ ساعت باشد؛ هفته پنج‌روزه معمولاً دو روز و هفته شش‌روزه یک روز استراحت دارد. مرخصی سالانه معمولاً ۳۰ روز تقویمی است. آموزگاران، مدیران آموزشی و افراد دارای معلولیت ۴۵ روز دارند؛ پژوهشگران دکترا ۴۵ روز و кандидаты наук سی‌وشش روز دارند. نخستین استحقاق مرخصی عموماً پس از ۱۱ ماه کار ایجاد می‌شود و کارفرما باید دست‌کم ۱۵ روز پیشتر آن را اعلام کند. کار پرخطر بسته به شرایط ۳ تا ۱۵ روز مرخصی اضافه دارد. قواعد ویژه زایمان اعمال می‌شود و مرخصی بدون مزد مراقبت از کودک می‌تواند تا سه‌سالگی کودک ادامه یابد، در حالی‌که جایگاه شغلی محفوظ و ممکن است مزایای دولتی برقرار باشد. هنگام پایان اشتغال، مرخصی اصلی و اضافی استفاده‌نشده طبق قواعد مربوط پرداخت می‌شود. حداقل مزد قانونی ماهانه از ۱ ژانویه ۲۰۲۵ برابر ۱٬۴۱۰ TMT است؛ منابع رسمی مرورشده مبلغ جدیدتری برای ۲۰۲۶ نداشتند. مزد باید عموماً دست‌کم ماهی دو بار پرداخت شود. مزد مرخصی باید حداکثر یک روز پیش از آغاز پرداخت شود. پرداخت پولی است و به درخواست کارمند انتقال بانکی ممکن است. کار شبانه دست‌کم ۱٫۵ برابر نرخ معمول و کار آخر هفته یا تعطیل رسمی دو برابر یا با استراحت جبرانی پرداخت می‌شود. وقتی کار به دلیلی خارج از کنترل کارمند متوقف شود، پرداخت دست‌کم دو سوم نرخ تعرفه یا مزد مربوط است. کسورات مزد عموماً به ۲۰ درصد محدودند؛ موارد خاص ممکن است به ۵۰ درصد برسند و چند عنوان اجرایی همچنان باید دست‌کم ۵۰ درصد مزد را برای کارمند باقی بگذارند. ایمنی شغلی مسئولیت دولت است. کارفرما خطرها را ارزیابی می‌کند، آموزش، وسایل حفاظت فردی، معاینه پزشکی و کمک اولیه فراهم می‌کند و حوادث محل کار را گزارش می‌دهد. کارفرمای دارای بیش از ۵۰ کارمند باید خدمات یا مهندس ایمنی شغلی داشته باشد و کمیسیون مشترک ایمنی نیز می‌تواند تشکیل شود. Turkmenstandartlary شرایط کار را بازرسی می‌کند، حادثه را بررسی می‌کند، دستور صادر می‌کند، عملیات ناایمن را متوقف می‌کند و ضمانت اجرا اعمال می‌کند. معاینه پزشکی برای چند گروه لازم است، از جمله زیر ۱۸ سال، مردان ۶۲ساله یا بیشتر، زنان ۵۷ساله یا بیشتر، کارکنان دارای معلولیت و شاغلان شبانه یا کار پرخطر، حمل‌ونقل، سلامت، غذا یا آموزش. جراحت محل کار یا بیماری شغلی ممکن است به جبران ظرفیت درآمد ازدست‌رفته، هزینه‌های اضافی و در صورت کاربرد مبلغ یک‌جای پرداخت منجر شود. کار اجباری ممنوع است و استثناهای محدود آن شامل خدمت نظامی، پاسخ به حادثه یا فاجعه، وضعیت اضطراری، حکم دادگاه و کار انضباطی است. هرچند استثناهای وظیفه مدنی پیشین در ۳۰ نوامبر ۲۰۲۴ حذف شدند، پایش بین‌المللی همچنان خطر بسیج اجباری دولتی را شناسایی می‌کند، به‌ویژه هنگام برداشت پنبه. این خطر باعث می‌شود بخش، منطقه و شرایط واقعی کار هنگام ارزیابی اشتغال در کشاورزی و زنجیره‌های تأمین مرتبط اهمیت داشته باشند. کارفرما می‌تواند اخطار، توبیخ، توبیخ شدید، تنزل موقت حداکثر سه‌ماهه یا اخراج اعمال کند. پیش از تنبیه انضباطی باید توضیح کتبی بخواهد. کارکنان حق قانونی تشکیل اتحادیه یا عضویت در آن را دارند. طبق قانون اتحادیه‌های کارگری، اتحادیه ثبت‌شده می‌تواند نمایندگی کارکنان کند، توافق جمعی مذاکره کند، شرایط کار را بازرسی کند، در بررسی حوادث شرکت کند و در دادگاه نماینده کارکنان باشد. توافق جمعی ممکن است در سطح دولتی، منطقه‌ای، بخشی یا بنگاه برقرار باشد و معمولاً یک تا سه سال دوام دارد. قوانین مرورشده سازوکار مستقل اعتصاب را تأیید نکردند. اختلاف فردی کار می‌تواند با مذاکره مستقیم آغاز و به کمیسیون اختلاف کار، با حضور اتحادیه در صورت وجود، برود. کمیسیون عموماً ظرف ۱۰ روز تقویمی تصمیم می‌گیرد و اعتراض معمولاً ظرف ۱۰ روز ثبت می‌شود. کارکنان در پرونده‌های بازگشت به کار، دلیل یا تاریخ اخراج، مزد دوره غیبت اجباری، زیان سلامت یا دارایی یا رد استخدام می‌توانند مستقیم به دادگاه بروند. مهلت معمول دادگاه برای بازگشت به کار یک ماه و برای دعوای کار دیگر سه ماه است؛ دعوای کارفرما درباره زیان دارایی عموماً یک سال مهلت دارد و دعوای زیان سلامت محدودیت زمانی ندارد. کارکنان از هزینه دادگاه در پرونده‌های کار معاف‌اند. اختلاف جمعی به درخواست کتبی، پاسخ کارفرما ظرف سه روز کاری، سازش و کمیسیون اختلاف نیاز دارد؛ دادرسی ممکن است در مهلت‌های قانونی مشخص پس از آن انجام شود. کارمند معمولاً با اطلاع کتبی دو هفته‌ای استعفا می‌دهد. طرفین می‌توانند هر زمان با توافق کتبی قرارداد را پایان دهند. پایان به ابتکار کارفرما ممکن است از انحلال، کاهش نیرو، صلاحیت ناکافی، برخی تغییرات مدیریتی، بیماری بیش از چهار ماه، تخلف مکرر، غیبت بی‌دلیل بیش از سه ساعت، مستی، نقض جدی ایمنی یا اسناد نادرست ناشی شود. اطلاع برای انحلال یا کاهش نیرو عموماً دو ماه و برای صلاحیت ناکافی یا پایان قرارداد مدت‌دار دو هفته است. مزایای پایان کار معمولاً دو هفته مزد متوسط یا برای انحلال و کاهش نیرو یک ماه است؛ پرداخت‌های ادامه‌دار ممکن است تا دو ماه و در موارد واجد شرایط پس از ثبت به‌موقع نزد خدمات اشتغال تا ماه سوم ادامه یابد. مزد نهایی، دفترچه سابقه کار و دستور اخراج باید روز پایان یا زمان سررسید پرداخت ارائه شوند. اخراج غیرقانونی می‌تواند به بازگشت به کار، معوقات مزد و با مطالبه کارمند جبران اضافه دست‌کم مزد متوسط سه ماه منجر شود. خدمات دولتی اشتغال کمک اشتغال رایگان فراهم می‌کنند و درگاه اشتغال جمعیت ۲۰۲۶ مسیر دسترسی دیگری است. در ۲۰۲۵ وزارت کار و حمایت اجتماعی ۳٬۸۶۷ بازرسی کار، تخلف در ۲٬۳۵۲ مورد و ۳٬۰۴۰ تحریم یا اقدام دیگر گزارش کرد. وزارتخانه، اداره‌های منطقه‌ای کار و اشتغال، وزارت عدالت، Turkmenstandartlary، نهادهای دولتی محلی، اتحادیه‌ها، کمیسیون‌های اختلاف کار و دادگاه‌ها مسئولیت‌های متفاوت دارند؛ نهاد درست به این بستگی دارد که مسئله کاریابی، سوابق قرارداد، ایمنی، نمایندگی جمعی، پرداخت، اخراج یا اجرای قضایی باشد.