حقوق مدنی در بریتانیا

در بریتانیا، حقوق مدنی معمولاً به معنای حقوق غیرکیفری و آیین دادرسی دادگاه‌های مدنی است. این اصطلاح به این معنا نیست که کل کشور از یک قانون مدنی واحد به سبک کشورهای قاره‌ای پیروی می‌کند. انگلستان و ولز، اسکاتلند و ایرلند شمالی نظام‌های جداگانه عدالت مدنی دارند. در اسکاتلند ممکن است از اصطلاح «مسئولیت مدنی خارج از قرارداد» (delict) استفاده شود، در حالی که در انگلستان و ولز معمولاً اصطلاح «مسئولیت مدنی خارج از قرارداد» (tort) رایج است. نام دادگاه‌ها و آیین‌های دادرسی نیز متفاوت‌اند. اختلافات قراردادی به تعهداتی مربوط می‌شوند که قانون آن‌ها را الزام‌آور می‌شناسد. پرسش‌های رایج این‌اند که چه چیزی توافق شده، آیا یکی از شروط نقض شده، چه زیانی در پی داشته و چه راه جبرانی مناسب است. اعمال زیان‌بار خارج از قرارداد نیز ممکن است برای وارد شدن زیان مسئولیت ایجاد کنند. نمونه‌ها شامل سهل‌انگاری، آسیب به اموال، ایجاد مزاحمت، افترا و مداخله در برخی حقوق مورد حمایت است؛ هرچند قواعد دقیق بسته به مورد تفاوت دارند. اختلافات مربوط به اموال و مسکن ممکن است درباره مالکیت، مرزها، اجاره‌نامه‌ها، سکونت، تعمیرات یا تصرف باشند. مسائل خانوادگی و ارث نیز مدنی‌اند، اما اغلب دادگاه‌ها و آیین‌های ویژه خود را دارند. خواهان معمولاً راه جبرانی مانند دریافت پول، اجرای یک تعهد، بازپس‌گیری مال یا صدور دستور دادگاه برای توقف رفتاری را درخواست می‌کند. دادگاه ممکن است راه جبرانی‌ای را که پشتوانه کافی ندارد، نامتناسب است یا خیلی دیر درخواست شده، نپذیرد. شخصی که دعوای مدنی مطرح می‌کند، عموماً باید ادعای خود را بر اساس معیار اثبات مدنی ثابت کند. هر دو طرف ممکن است لازم باشد اسناد را ارائه کنند، شهادت شاهدان را مطرح کنند و از دستورهای آیین دادرسی پیروی کنند. مذاکره، میانجی‌گری، طرح‌های رسیدگی به شکایت و روش‌های دیگر حل‌وفصل می‌توانند در زمان، هزینه و فشار روانی صرفه‌جویی کنند. حل‌وفصل ممکن است راه‌حل‌های عملی‌ای هم فراهم کند که دادگاه اختیار صدور آن‌ها را ندارد. دادرسی مدنی ممکن است هزینه‌های دادرسی و حقوقی، تأخیر، دشواری در اجرای حکم و عدم‌قطعیت به همراه داشته باشد. ارزیابی اولیه باید شواهد، مهلت‌ها، توانایی طرف مقابل برای اجرای حکم و ارزش پیگیری اختلاف را در نظر بگیرد.