محیط زیست در بریتانیا

حفاظت از محیط زیست در بریتانیا موضوعات به‌هم‌پیوسته‌ای مانند تغییرات اقلیمی، آلودگی، پسماند، آب، کاربری زمین و از دست رفتن حیات وحش را دربرمی‌گیرد. تغییر در یک حوزه می‌تواند بر بسیاری از حوزه‌های دیگر اثر بگذارد. بریتانیا چهار کشور تشکیل‌دهنده دارد: انگلستان، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی. دولت‌ها و نهادهای عمومی آن‌ها ممکن است قوانین، برنامه‌ها و نام‌های متفاوتی به کار ببرند، در حالی که هر شورای محلی (local council) معمولاً خدماتی مانند جمع‌آوری پسماند خانگی را مدیریت می‌کند. اقدام اقلیمی دو بخش اصلی دارد. کاهش انتشار یعنی کم کردن انتشار گازهای گلخانه‌ای، در حالی که سازگاری یعنی آماده کردن خانه‌ها، خدمات، مزارع و مناطق طبیعی برای پیامدهایی مانند سیلاب، گرما، خشکسالی و تغییرات ساحلی. مصرف انرژی یکی از نگرانی‌های عمده زیست‌محیطی است. عایق‌کاری، لوازم کارآمد، گرمایش سنجیده، برق پاک‌تر و حمل‌ونقل با انتشار کمتر می‌توانند آلودگی و تقاضا برای سوخت را کاهش دهند. پسماند معمولاً بر اساس یک سلسله‌مراتب مدیریت می‌شود. پیشگیری از تولید پسماند و استفاده مجدد یا تعمیر اقلام معمولاً پیش از بازیافت قرار می‌گیرند، در حالی که دفع عموماً آخرین گزینه است. هوای پاک و آب پاک هم از سلامت و هم از طبیعت حمایت می‌کنند. آلودگی می‌تواند از ترافیک، گرمایش، صنعت، کشاورزی، فاضلاب، زباله‌های پراکنده و مواد شیمیایی ناشی شود؛ بنابراین مسئولیت میان بخش‌های مختلف مشترک است. زمین و دریا نیز سامانه‌های زیست‌محیطی هستند. تصمیم‌های برنامه‌ریزی، کشاورزی، ماهیگیری، جنگلداری، ساخت‌وساز و حفاظت بر زیستگاه‌ها، تولید غذا، خطر سیلاب و ویژگی جوامع اثر می‌گذارند. نهادهای عمومی زیست‌محیطی شرایط را پایش می‌کنند، مکان‌های حفاظت‌شده را مدیریت می‌کنند، راهنمایی ارائه می‌دهند و قوانین مرتبط را اجرا می‌کنند. نهاد دقیق به کشور تشکیل‌دهنده و موضوع موردنظر بستگی دارد. پیشرفت زیست‌محیطی فرصت‌هایی مانند خیابان‌های سالم‌تر، خانه‌های گرم‌تر، جوامع تاب‌آور، مشاغل ماهر و زیستگاه‌های احیاشده ایجاد می‌کند. محدودیت‌های آن شامل هزینه، دسترسی نابرابر، زیرساخت‌های قدیمی، نیازهای رقیب برای زمین و این واقعیت است که اقدام فردی نمی‌تواند جایگزین اقدام گسترده‌تر عمومی و کسب‌وکاری شود.