زبان در بریتانیا

انگلیسی زبان مشترک اصلی در بخش بزرگی از بریتانیا است، اما لهجه‌ها و گویش‌های فراوانی دارد. واژگان، تلفظ، آهنگ گفتار و دستور زبان می‌توانند حتی در فاصله‌های کوتاه به‌طور محسوسی تغییر کنند. ولزی زبانی زنده است که در خانه‌ها، آموزش، فرهنگ، زندگی عمومی و رسانه‌ها به کار می‌رود، به‌ویژه در ولز. گیلیک اسکاتلندی، ایرلندی و اسکاتس تاریخ‌ها، شکل‌ها و جوامع متفاوتی دارند و نباید آنها را گونه‌هایی از یک زبان دانست. زبان اشاره بریتانیایی که معمولاً BSL نامیده می‌شود، زبانی دیداری با دستور زبان ویژه خود است. این زبان صرفاً انگلیسی گفتاری با دست نیست و برای بسیاری از افراد ناشنوا و جوامع آنان اهمیت محوری دارد. مهاجرت زبان‌های بسیاری را به زندگی روزمره افزوده است. خانواده‌های چندزبانه، مغازه‌ها، مدارس، محل‌های کار، گروه‌های فرهنگی و مکان‌های عبادت ویژگی‌های معمول شهرها و شهرک‌ها هستند. انگلیسی بریتانیایی اغلب از درخواست‌های غیرمستقیم، کم‌گویی، شوخی و عبارت‌های محلی استفاده می‌کند. یک عبارت مؤدبانه ممکن است حاوی مخالفت یا فوریت باشد؛ بنابراین زبان‌آموزان از توجه به لحن و موقعیت سود می‌برند. لهجه میزان هوش، تحصیلات یا قابل‌اعتمادبودن را نشان نمی‌دهد. افراد ممکن است لهجه محلی خود را حفظ کنند، شیوه گفتارشان را میان موقعیت‌ها تغییر دهند یا از چند زبان استفاده کنند، بی‌آنکه هیچ‌یک از این انتخاب‌ها کم‌اعتبارتر باشد. ارتباط روشن ممکن است به واژه‌های ساده، تکرار، نوشتن، ترجمه، مترجم شفاهی، زیرنویس یا پشتیبانی زبان اشاره نیاز داشته باشد. بلندتر حرف‌زدن مشکل زبانی را حل نمی‌کند، مگر آنکه واقعاً بلندی صدا مسئله باشد. زبان فرصت، تعلق و دسترسی به خدمات فراهم می‌کند، اما ممکن است به منبع کنارگذاشتن افراد هم تبدیل شود. احترام زمانی افزایش می‌یابد که مردم برای زبان‌های محلی ارزش قائل شوند و در عین حال به درک اطلاعات ضروری برای همه کمک کنند.